Kamandag ng Barakuda

Maling Kayabangan

2007-04-29T20:21:00.000+08:00

Mayabang ka ba dahil may nagagawa ka na kakaiba sa ibang tao?
Mayroon bang isang bagay na pinagmamalaki mo sa mundo pero alam mo hindi dapat?

Kung "OO" ang sagot mo, huwag kang magulo. Blog ko ito. Ako ang magyayabang dito.

Nasa baba ang mga listahan ng mga yabang ko.

Kaya kong patunugin daliri ko ng maraming beses, hindi katulad ninyo na isang beses lang. (Bawal ang palakpakan ah)

Kaya kong pumitik na may lalabas na tunog. Ako lang at tatay ko ang nakakagawa nito.

EEE 33 Final Exam - Ako lang, inuulit ko, AKO LANG!!! ang nag-iisang tao sa batch namin na kinuha ang tatlong (3) oras na exam nang isang (1) oras at kalahati dahil may lakad ako. Ako ang pinaka-una natapos. Alas-nuebe (9AM) kasi simula ng exam, sabi 1 oras at kalahati lang nung una kaya gumawa ako ng lakad ng alas-onse imedya (11:30am). E ayaw ko na naghihintay mga tao sa akin kaya tinapos ko agad ang exam. Anong magagawa, ISANG-DAAN PURSYENTO LANG NAMAN ANG NAKUHA KO!!! PERPEKTO!!! Niloko pa ako ni Sir Malquisto na bagsak daw ako, pero pagkuha ko ng papel ko, aba 100 nakalagay na ginawang mata ng smiley yung dalawang zero. Panalo! Salamat nga pala kay Doc Sison, Ma'am Guev at Sir Malquisto sa pagpapahirap at kay Sir Mong na sinubukan magpadali pero mahirap pa rin dahil sa naunang tatlo.

EEE 105, Doc Alarilla - Ako lang, inuulit ko, AKO LANG!!! ang bumagsak sa klase namin... Pambihira ba naman!!! Perpekto ko lahat ng Machine Problem namin tapos bagsak ako!!! Saan ka nakakakita non!!! Isa lang ata ako o dalawa kami na nakagawa ng ganon. Malala pa non, walang attendance ang klase. Lagpas kalahati ng klase ang hindi pumapasok, pero isa ako sa mga natatanging studyante na nagsisipag pumasok tapos ako lang ang bumagsak? Tama ba yun? E pinakita yung exam papers ko, ano magagawa ko 10% ang average ko. Wala ako reklamo. SECOND TAKE!!!

Ma'am Knopf Engineering Science (ES) Marathon

ES11: Teacher: Ma'am Knopf
ES12 First Take: Teacher: Ma'am Knopf

Mahiwagang salita ni Ma'am Knopf: Gagraduate ka ng ES kapag grumaduate ka sa akin.
ES 12 Second Take: Pre-rog, hindi alam ang kung sino teacher basta makakuha lang at matapos na. Putik!!! Si Ma'am Knopf ulit!!! Tama nga sinabi niya nung first take ko.

Isa pa, isa ako sa mga natatangi niyang studyante na sa unang beses niya nagturo ay studyante niya ako. Kung bibilangin natin kung ilan beses niya ako naging studyante laban sa ilan beses siya nagturo, 3 is to 4 ang labanan. Ma'am Knopf marami pong salamat sa pagtuturo, kahit alam ko nainis kayo sa amin ni geoffrey dahil ang daldal namin.

Pakapalan ng sticker sa UP ID - Simula ng fresh na freshie ako hanggang grumaduate ako, hindi ko pinatanggal ang sticker kapag nagpapa-counter-sign ako. Sampung (10) semestre at apat (4) na summer ang kinuha ko. OO!!! kumpleto ko ang summer para lang maging on time. Bali lahat-lahat katorse (14) na sticker ang meron sa ID ko. Tagpi-tagpi na nga ang ID ko at kitang-kita ang kalumaan nito pero ito pa rin ang ginagamit ko at diskarte nalang ang ginagawa ko para lang makita pa ang pangalan ko.

Magbasa tayo ng resistor values - Ako lang, inuulit ko, AKO LANG!!! sa EEE ang hindi sumubok magbasa ng resistor band values kahit itinuro pa ito dahil trip ko lang at gusto ko ipakita sa mga tao na pwede grumaduate na hindi marunong magbasa, pero hindi ko inaanyayahan na gawin ito dahil mahihirapan kayo. Ako nahirapan. May lumabas ba naman sa EEE 25 exam na kailangan marunong ka magbasa ng resistor values, natural zero ako sa item na yun.

Surprise!!! - sa tanang buhay ko ito na siguro ang pinakamalala na ginawa kong kalokohan. Ang alam kasi ng magulang ko na delayed ako, summer graduate ika-nga. Pero dahil sa hindi ko malaman na kadahilanan e naisipan ko nalang na sabihin na graduation ko na sa gabi bago ang graduation ko. Nagulat ang halos lahat ng kakilala ko dahil hindi ko pinapaalam dahil malakas ang tsismis. Hindi ako nagdududa, isa lang sabihan ko na malapit kanila ma o di kaya malapit sa malapit kanila ma e nabisto na ako. Naging maganda ito para sa akin dahil nagkaroon ako ng motibasyon upang mag-aral ng mabuti sa huli kong semestre sa kolehiyo. Nag-aral ako ng mabuti hindi dahil sa magagalit ang aking magulang, kundi dahil sa gusto kong masurpresa ang magulang ko at kung magkakabagsak man ako wala na ang surpresa. Mabuti nalang at naging malinis naman ang mga plano ko at hindi ako bumagsak kahit kamuntik na.

Marami pa akong kayabangan, ngunit tinatamad na ako mag-isip. Mahirap din ang magsulat ano?

O sige na, pwede na magyabang ulit.

Yahoo!! nakapagpost na ulit ako...

Geeky Stuff: Astig na math

2006-07-30T21:50:00.000+08:00

http://haha.nu/funny/funny-math/

http://vsbabu.org/mt/archives/2003/04/29/funny_math.html

Mahal Na Di Bumenta

2006-07-30T21:04:00.000+08:00

Sa mga hindi nakakakilala sa akin, kapag meron isang pagkakataon na pwede akong gumawa ng makulit na bagay, nagiging makulit ako. Walang makakahadlang basta kaya ko gawin ang kakulitan kong iyon.

Kanina ang isa sa mga pagkakataon na iyon ay sumibol. Minsan lang mangyari, baka hindi na mabigyan ako ng pagkakataon muli kaya kailangan nang gawin.

Kumakain kami sa Mann Hann sa may SM North kanina, katapat lang ito ng Red Ribbon. Bukas ay ang kaarawan ng aking ina, kanina pa ako nag-iisip kung ano ang ibibigay ko sa kanya. Naisip ko na lokohin ang mga taong kasama ko.

Ang plano ay sasabihin ko sa nanay ko na may surprise ako sa kanya tapos tatayo ako at pupunta ng Red Ribbon at bibili ng cake, babalik sa Mann Hann at ibibigay ang cake. Sa isip ko, planadong-planado, swabeng-swabe. Pero malaki ang pagdududa ko sa paggawa ng kalokohan ko na ito dahil medyo may kamahalan ang isang cake. Ang pera sa bulsa ko ay limang daan lamang.

Matagal akong nag-isip… At napagdesisyonan ko na hindi na malamang ito mauulit. Unang-una kaarawan ng ina ko kinabukasan, kumakain kami sa Mann Hann, katapat lang ang Red Ribbon. Tatlong elemento na mababa ang prababilidad na maulit kaya kailangan nang gawin.

Sinabi ko sa aking ina, “Ma, dahil birthday mo bukas, may surprise ako sa iyo”

Sagot naman ng aking ina “E di hindi na surprise yon.”

Sagot ko “Sandali lang, kukunin ko lang…”

Tayo ako, diretso sa Red Ribbon. Nakita ko na merong Strawberry Choco Mousse, naalala ko na isa ito sa paborito ng aking ina kaya bili ako agad nito. Maswerte ako na 390 pesos lang ito.

Nabili ko na, balik ako, binigay ko sa nanay ko.

Hintay ng reaksyon…

Hintay…

Hintay…

ANAK NG TINAPA!!! WALANG TUMAWA!!! WALA MAN LANG NAGSABI NA ANG KULIT NG GINAWA KO!!!

MAHAL NA NGA ANG NAGASTOS KO, WALA PANG NAGBIGAY KOMENTO SA GINAWA KO!

Tuloy ang kain, tuloy ang usap na para bang walang nangyari. Pero sa aking looban...

Walang tumawa

Mahal ang ginastos

Hindi bumenta
Nakakaawa

Kalugmok-lugmok

Ka awa-awa

Mahiwagang Saging ni Raffy

2006-07-18T13:13:00.000+08:00

Tingnan niyo kung gaano kalaki ang saging ni Raffy

Bata Pa Ako Noon

2006-07-10T17:47:00.000+08:00

Naaalala ko ngayon ang aking pagkabata.

Bata, onti lang ang alam pero maraming kakulitan.

Itong pangyayaring ito ay nangyari sa mga panahon kung saan hindi ko pa alam kung ano ang silbi ng brief. Lumalabas ako ng bahay ng walang brief. Tumatakbo ng walang brief. Naglalaro ng walang brief. At higit sa lahat nagluluksong baka ng walang brief.

May kinukuha ako sa aming bahay nang masangga ko ang isang kahoy sa aking paahan.

BLAG!!!

"ARAY!!!" sigaw ng aking kuya.

Nag-away kami at umiyak siya dahil may kalakihan ang kahoy na bumagsak sa kanyang paa.

Malakas ang ingay na nagawa ng kahoy kaya napansin din ito ng aking itay.

Dali-dali itong umakyat at nagtungo sa aming kinatatayuan.

Sumbong ang aking kapatid.

"Si Sai, hinulugan ako ng kahoy sa paa."

Sagot ko naman "Hindi! Hindi!"

Maiyak-iyak na ako dahil alam ko na ang susunod kung mapatunayan kung talaga bang plinano ko ang pagbagsak ng kahoy sa paahan ng aking kapatid. Hindi ko iyon plinano, kaya pilit kong sinasabi at pinapatunayan na hindi ko plinano ang mga pangyayari.

Simple lang ang tugon ng aking itay.

"Sinasadya mo ba o hindi mo sinasadya?"

Napatigil ako at nag-isip.

Malalim.

Masmalalim.

Ano ang ibig sabihin ng "sinasadya"?

(Habang umiiyak at nag-iisip ng malalim.) "Sinasadya", mukhang may relasyon ito kung plinano ko ba ang nangyari o hindi. Pero masmukhang may tunog siya ng hindi plinano. Alam ko na, "Sinasadya" kaparehas lang siya ng hindi plinano.

Kaya inipon ko ang aking lakas, huminga ng malalim at taas nuong sinabi na may paninindigan "Sinasadya ko po."

"Sinasadya mo?" medyo may pagtatakang tanong muli ng aking itay.

"Opo. Sinasadya ko po." Muling tugon ko na may paninindigan at ngayon may tiwala sa sarili na hindi ako mapapalo dahil sinabi ko ang katotohanan.

Tugon ng aking ama "DAPA!!!"

Nagulat ako, naiyak lalo at nagmakaawang sinabi sa aking ama "Sinasadya ko po. Sinasadya ko po."

"DAPA!"

Labas ng sinturon, wala na akong magagawa kailangan ng dumapa.

"Sinasadya ko po. Sinasadya ko po." Nagmamakaawa habang dumadapa.

WHAPAK!!!

"Alam mo Sai dapat hindi mo sinasaktan ang kapatid mo. Kahit ano pang rason." Pangangaral ng aking ama.

"Hindi naman kita papaluin kung hindi mo sinasadya ang nangyari, pero sinadya mo."

At dahil sa pangungusap na iyon, nalaman ko na kung ano ang tunay na kahulugan ng "Sinasadya".

Nag-ipon nanaman ako ng lakas, huminga ng malalim at para malaman ng aking ama ang katotohanan taas nuong sinabi ko na may paninindigan "Hindi ko po sinasadya."

"Akala ko ba sinabi mo sinasadya mo? Niloloko mo ba ako? Nagsisinungaling ka pa ngayon."

WHAPAK!!!

Natapos na ang pangangaral.

Wala akong natutunan na bagong moralidad matapos ang masakit na pangyayari.

Pero may natutunan ako. May mga salita na masakit malaman ang kahulugan, hindi mo man gustong tanggapin ang sakit pero kailangan tanggapin dahil kailangan mo ng malaman ang kahulugan.

Sa akin ang salitang iyon ay "Sinasadya".

ISANG BAGAY NA HINDI MO DAPAT MALAMAN
Wala akong brief ng mga panahon na iyon.

Cellphone Ko

2006-07-08T10:07:00.000+08:00

May nagtanong sa akin kanina “Anong feeling nang madukutan ng cellphone?”

Sa mga hindi nakakaalam, opo, nadukutan po ako ng cellphone kamakailan lamang.

Sa kasalukuyan ay gumagala ako sa mundong ito na wala ang bagay na dala dala ko araw-araw sa dalawang taon nitong panunungkulan sa akin bilang isang masugid na tagapamigay impormasyon.

Balik tayo sa pinag-uusapan.

“Anong feeling ng madukutan ng cellphone?”

Sagot ko “Astig! Hindi ko man lang namalayan kung paano dinukot at kalian nadukot ang cellphone ko.”

Sa totoo lang, ganon ang pakiramdam ko nung nakita kong nakabukas ang bag ko. Hindi ako natutulog sa jeep at ng mga panahon na iyon ay sigurado akong ang kamay ko ay parating nakadampi sa aking bag.

Nag-isip ako ng mga motibo kung bakit sa dami-daming pwede dukutan sa loob ng jeep e ako pa ang nadukutan.

Naisip ko muna kung bakit dapat hindi ako. Matangkad, kung titingnan mo para ngang kayang-kaya ko ang lahat ng tao nakatabi ko sa jeep. Mukhang may laban, hindi ako ganon ka lampa pero ako pa rin ang nadukutan.

Rason kung bakit dapat ako ang dukutan. Marahil sa mga panahon na iyon ay mukha talaga akong tanga na naka-upo sa aking kinalalagyan sa loob ng jeep kung kaya nakakuha ng tiyempo ang mandurukot upang buksan ang zipper ng aking bag at makuha ang aking cellphone.

Naisip ko, mukha nga siguro akong tanga ng mga panahon na iyon. Nangyari na ba sa iyo ang tumingin sa kawalan ng dahil sa wala lamang. Aaminin ko madalas ganon ako sa loob ng jeep. Wala ka naman kasi talaga magawa sa loob ng jeep e. Uupo ka lang, titingin sa katapat mo, titingin sa ibang tao at kung makatsempo may uupo sa tabi mong nakasando lang at iaangat ang kamay sa hawakan at sakto ang kilikili ay tatapat sa balikat mo. Yun lang. O ang tumingin sa kawalan.

Aaminin ko, sa lagay kong ito mahiyain akong tao kaya maspinipili ko na lang ang tumingin sa kawalan kaysa sa tumingin sa mga paligid.

“Naapektuhan ka ba dahil wala ka ng cellphone ngayon?”

Hindi, meron nga akong cellphone noon, pero hindi ko naman ito masyadong ginagamit lagi e. Kung may kailangan lang akong itext dun ko lang ilalabas ang cellphone ko. Madalaas nga nagugulat na lang ako na meron na palang apat na mensahe sa cellphone ko. Parang masmabuti pa nga ngayon walang pwedeng sumira ng plano ko sa araw dahil hindi na ako madaling mahagilap. Yun nga lang kung talagang masaya ang lakwatsahan sayang hindi ako mayaya.

Nakakalungkot lang isipin dahil paborito ko ang numero ko sa cellphone 09272153668. Kung para sa iyo walang katuturan ang numerong iyan at binigay lang naman Globe iyan at tsamba lang yan e nagkakamali kayo. Astig yan! Bakit? Basta! Astig yan! Ang ganda lang ng dating.

Isa pa sa nasasayangan ako ay ang lubhang napaglumaan na text message na nasa loob ng cellphone ko. Meron ka pa bang text noong January 2, 2003? Kung meron ka, ang loser ko naman. Pero kung wala ka, ang loser ko pa rin, may cellphone ka, ako wala na.

Oo nga pala! Doon din nagsimula sa cellphone na iyon ang pangalang “Kamandag ng Barakuda”.

Dibali, ang cellphone ay bagay lamang. Masmabuti ng ganito, buhay at patuloy pa rin nakapaglalakad.

Wala ng magagawa, hindi na dapat umasa.

HOOOOYYY!!! IBALIK MO CELLPHONE KO!!!!

CR Privacy

2006-06-21T22:39:00.000+08:00

Gaano ba kaimportante sa inyo ang inyong CR privacy?

Ah! Basta ako importante ito sa akin. Importanteng importante.

Isipin mo na lang hirap na hirap kang ilabas ang tae mo, tapos ng nakuha mo na ang tamang tsempo may isang bagay na nakawala sa isipan mo sa konsentrasyon. Wala na, hinila na pabalik sa looban ang tae na dapat nailabas mo na sa mga oras na iyon. Nakakainis. Nakaka-panghinayang.

Isa pa kung may isang bagay na bigla na lang pumasok sa iyo baka hindi mo alam iba na pala ang pagtingin sa iyo. Masama pa nito kapag nasa loob ka ng CR ng lalaki. Ano na lang ang iisipin sa iyo kapag may nakita kang parte ng katawan sa kabilang cubicle ang bigla na lang pumasok sa cubicle mo?

Gaano ba kaimportante sa inyo ang inyong resibo?

Hindi ko alam sa inyo, pero sa amin importante ito dahil nakakabawas ito sa pagbayad ng tax ng aming pamilya. Hindi ko alam ang detalye pero yun ang sabi ng aking mga magulang.

Noong lunes ng umaga, bumili kami ng aking ina sa Olympic Village ng swimming trunks at goggles dahil kailangan ko ito sa PE ko ngayong semestre. Dahil naglalakad kami ng aking ina, isinaksak ko na lang ang aming pinamili sa loob ng aking bag.

Matapos namin bumili ay oras na ng tanghalian at gutom na kami parehas ng aking ina. Nakita namin ang Tokyo Tokyo sa 2nd Floor ng SM North. Bigla ba naman nagloko ang aking tiyan.

Mabuti na lang ay mayroon tissue sa bag ko, kaya hindi na ako nagdalawang isip na tumakbo pa sa 3rd Floor CR. Lakad ako ng mabilis na halata na nagpipigil sa papalabas na kababalaghan.

Pagpasok sa CR, hanap agad ng libreng cubicle.

Pasok.

Lock.

Hubad.

Upo.

Tae.

Phew! Sarap tumae!

Oras na para linisin ko ang aking puwitan gamit ang tissue sa aking bag.

Nasa ilalim ng bag ko ang tissue at sa kasamaang palad nasa ilalim ito dahil isinuksok ko lang ang pinamili namin sa bag ko.

Hinugot ko ang tissue galing sa ilalim at sa kasamaang palad ay TINAMAAN NITO ANG RESIBO NG PINAMILI NAMIN AT PUMUNTA SA KABILANG CUBICLE NA MAYROON DIN TAONG TUMATAE!!!

Nag-isip ako agad, wag ko na lang kaya kunin yung resibo dahil papel lamang iyon.

Paano kung may magtanong sa akin na guard at bigla nalang tanungin kung nasaan ang resibo at wala sa akin e di napagkamalan pa akong magnanakaw.

Hindi naman mangyayari iyon, wala pa naman akong nakikitang guard na ganoon kaya pwede ko na siguro hayaan na lang ang resibo.

Pero hindi. Kailangan namin ng resibong iyon dahil medyo may kamahalan ang aming pinamili at makakabawas ito sa aming gastusin... (Kuripot)... kaya kailangan kong makuha kaagad ang resibo na iyon.

Pero nakakahiya, mamaya kung ano pang isipin ng nasa kabilang cubicle tungkol sa akin.

Paano kung mahilig pala sa lalaki ang nasa kabilang cubicle at abangan ako sa paglabas ko? Patay na!

Pero kailangan ko talaga makuha ang resibo.

Bahala na... Kuha!

E dahil sa magaling ako, naisip ko ang lahat ng iyan in 0.0000032134546777328 seconds. Sapat na para makuha kaagad ang papel sa kabilang cubicle bago pa ito tuluyang makalayo.

Mabuti na lang ay mahaba ang aking mga kamay, kung hindi baka mapatayo pa ako at kung saan pa magtungo ang mga labi ng tae ko sa puwet ko.

Itinago ko na ng maigi ang resibo at nagpahid na ng tissue.

Kuha.

Pahid.

Kuha.

Pahid.

Kuha.

Pahid.

Marami pa ba natitira?

Mukhang meron pa.

Kuha.

Pahid.

Inspection.

Mukhang OK na.

Tayo.

Bihis.

Kuha bag.

Unlock.

Labas at patay kang bata ka... may baklang nasa labas na nakatayo sa harapan ng pinto.

Kinabahan ako, ito na ba yung lalaking nasa kabilang cubicle.

Mukhang hindi, iba ang kislap ng kanyang mga mata. Para bang hindi na makapaghintay, hindi na kayang magtiis. Nakapila pala.

Phew ligtas!

Pero kung nasaan ka man, lalaki sa kabilang cubicle. Pasensya na, naabala ko pa ang CR privacy mo. Sana maintindihan mo, masimportante ang resibo ko kaysa sa dangal ko at pagtae mo.

Dumi

2006-06-21T22:23:00.000+08:00

Sa lahat ng ayaw ko ay magsulat na para bang nagsasabi sa mga tao kung ano ang dapat nilang gawin. Hindi ko lang talaga maatim na kung bakit tayong mga tao dito sa mundo ayaw ng kalat sa ating tahanan ngunit patuloy na nagkakalat sa kung saan-saan.

Hindi ko malimutan ang isang pangyayari sa SM North. May mag-inang naglalakad sa harapan ko at mukhang parehas kami ng daraanan kaya nasa likuran lang ako. Umiinom ang bata ng C2. Nang maubos na, nagtanong ang bata kung saan niya raw itatapon ang bote sa kanyang ina dahil walang basurahan sa malapit. Natuwa ako sa ina dahil kinuha niya ang bote ng C2 at patuloy lang na naglakad. Akala ko itatapon niya sa basurahan na matatagpuan sa mga daanan ng SM. Nagulat na lang ako ng bigla na lang lumuhod ang ina habang naglalakad at inilagay sa gitna ng daanan ang C2. Tuwa pa man din ako sa kanya dahil akala ko magiging magandang huwaran siya ng kanyang anak, yun pala hindi rin. Ano na lang ang gagawin ng bata kapag lumaki siya.

Para sa akin ang kapaligiran natin ay hindi sa atin. Nakikiraan lang tayo. Wala tayong karapatan dumihan ito, kahit na sabihin niyo pang maliit lang naman ang basura na ikinalat ko.

Isa pang pangyayari, galing kami sa kasintahan ng aking kapatid dahil patungo kaming puerto galera. Sumakay kami ng bus, nagbayad ang kapatid ko at kinuha niya ang ticket ng bus. Sa loob ng bus malamang hindi mo pwede itapon ang ticket ng bus dahil mamaya may mag-inspeksyon mapagkamalan ka pang hindi nagbayad, patay ka, bayad ka ulit. Pagkababa namin ay naglalakad na kami papuntang 7-11, nang pasimpleng inihulog ng aking kapatid ang mga ticket ng bus. Sa aking reaksyon masasabi niyo may pagka-konserbatibo ako pagdating sa pagkakalat ng mga dumi sa paligid. Medyo nairita ako sa aking kapatid dahil hindi naman niya kailangan pang gawin yun at maliliit lang naman ang ticket ng bus, pwede mo to dalhin kahit saan at kung maalala mo na meron ka palang ticket ng bus at may malapit na basurahan, e di dun mo na lang itapon.

Aaminin ko, na kapag pumasok ka sa aking kwarto daig pa nito ang siyudad na dinaanan ng bagyo sa kadumihan. Kalat ang mga gamit, minsan nasa sahig lang ang nagamit ko ng mga damit. Mga papel kung saan-saan nakalagay. Mga bag, plastic at kung ano-ano pang mga kalat. Minsan aakalain mong kaya ko mo ng makahuli ng bagong species ng mga insekto at bacteria sa loob ng kwarto ko. Pero kwarto ko ay kwarto ko. May mga taong pumapasok dito pero sobrang bihira lang ito. Pero ang kapaligiran ay hindi natin kwarto. Hindi rin sa atin ito. Kaya mahiya dapat tayo kung magkakalat tayo rito.

Sa Lakay may isa akong natutunan na tungkol sa pagkakalat at pagpapanatili sa ating kapaligiran na sa tingin ko ay importante. Kapag umaakyat kami ng bundok, meron doon tinatawag na trail. Maliit lang ang trail pero dito kami dumadaan. Kung nanonood kayo ng mga documentary sa pag-akyat ng bundok pansinin niyong mabuti na sa isang linya lang ang mga tao naglalakad. Hindi ito dahil sa maliit lang ang daanan, dahil ito sa LNT principle o Leave No Trace principle. Sinusubukan namin na kung ano ang itsura ng bundok bago kami dumaan doon ay ganoon pa rin ang itsura nito kapag umalis kami. Kung hindi maglalakad ang mga tao sa isang linya sa bundok, maraming matatapakan na halaman.

Hindi ko malimutan kapag umaakyat kami ng bundok at kumakain kami ng manok. Ang mga buto ay hindi namin binabaon sa lupa, binabalot namin ito ng maayos at inilalagay sa aming mga bag. Kahit mabigat pa ang mga bag namin, ganoon pa rin ang aming ginagawa. Importante, wala ka talagang makikita na dumi sa kapaligiran. Pangit naman kung aakyat ka ng bundok ay makakakita ka ng maraming kalat galing sa ibang namumundok. Nandun ka nga para lumanghap ng sariwang hangin at makaiwas sa kung ano man dala ng siyudad at yun pa ang makikita mo.

Sana ganito tayo sa ating kapaligiran. Kapag dumaan tayo, kung ano itsura niya bago tayo dumaan, ay ganoon rin ang itsura niya pag-alis natin. Yun lang naman. Kahit wag mo na pulutin ang mga basura sa paligid, wag mo na lang silang dagdagan. Kung yun lang ang kaya mong gawin, bakit hindi mo gawin. Pero masmaganda sana kung pulutin mo rin ang mga dumi na makita mo. Para sa akin kapag hindi ka nagtapon at kahit wag ka na magpulot isa ka ng huwaran na tao.

Isipin niyo lang, yung may silbi pa yung mga bagay na dala niyo nadadala niyo sila. Ibig sabihin madadala niyo rin sila kapag wala na silang silbi. Dalhin niyo sila hanggang sa makakita kayo ng tamang tapunan. Ang sinasabi kong tamang tapunan ay yung may mga basurahan na plastic, metal, o kahit ano pa, basta alam niyo naman ang tamang itsura ng basurahan. Hindi kasama rito yung kapag nakakita ka ng tambak ng basura e di dun ka na rin magtatapon. Wag naman ganon.

Kapag sumasakay ako ng bus, yung galing sa mga probinsya. Minsan naranasan ko na ako ang unang sumakay sa loob ng bus. Malinis, kaaya-aya at walang kalat. Nagkataon naman na ako rin ang huling bababa dahil hanggang sa dulo pa ako. Aba! Nung kaunti na lang kami sa loob ng bus, biglang prumeno, narinig ko at nakita ko ang mga 10 PET bottles ang nagsidulasan patungo sa paahan ng drayber. Nahulog pa ang cellphone ko sa sahig kaya kailangan kong pulutin at nakita ko ang katutak na mga plastic at papel. Siguro kung iipunin mo lahat ng mga kalat na iyon makakapuno ka na ng dalawang sako. Ang dumi!!!

Tama na nga... masyado na itong mahaba. Basta ang masasabi ko lang mahiya naman sana tayo, madali lang dalhin ang basura. Kung nadala mo ang bote ng C2 ng may laman pa siya mas kaya mong dalhin yan kapag wala na siyang laman dahil masmagaan na yan.

Hindi sa atin ang kapaligiran.

Nakikiraan lang tayo.

Huwag ka ng pumulot ng basura, pero wag mo itong dadagdagan.

Itapon ang basura sa tamang tapunan.

Respeto na lang sa ating kapaligiran.

mahiya! Mahiya! MAHIYA!!!

Akyat ko kuha ko

2006-04-20T22:48:00.000+08:00

Matagal tagal na rin pala ako hindi nakakapagpost dito. Pasensya na ho. Masyado lang po kasi akong busy ngayong mga panahon na ito.

Itong post na ito ay kakaiba sa mga post na ginawa ko noon. Ito ay dahil sa hindi ako gaano magsusulat ukol sa mga pangyayari sa aking buhay, ngunit gusto ko lang makita ninyo kung ano talaga ang aking mga tunay na ginagawa para sa past time ko, ang pamumundok.

Naway matuwa kayo sa inyong makikita. Pindutin lamang ang nasa ibaba.

Climbing Pictures

Creative Writing

2006-04-12T19:42:00.000+08:00

Sa pitong asignatura ko noong nakaraan na semestre ang pinakapaborito ko at pinaka hindi ko malilimutan na asignatura ay ang Creative Writing 10 o maskilala sa maikling CW10.

Matagal ko na ito gusto isulat dito sa blog ko ngunit dahil meron pa kaming klase at baka lang nagbabasa pa ang aking guro ng aking blog (asa pa ako) baka kung ano pang mangyari sa grado ko. Kaya tapos na ang semestre, malaya na akong makakapagsulat tungkol rito.

Ika nga ng aking guro na si Ma'am April Yap, bago mo gawin kalokohan ang iba sa pagsusulat ng isang bagay, kailangan munang unahin mo isulat ang iyong sarili para naman hindi masyadong nakakasakit kapag iba na ang nilalaglag mo. Kaya unahin ko ang aking sarili.

Ako ay isang estudyante ng asignaturang ito, at aminado akong hindi ako magaling magsulat sa wikang ingles. Kung kaya naman kinakailangan ko talaga ng malaking tulong mula sa ibang tao. At ang isa sa mga taong ito ay si Becky.

Hindi ko makalimutan ang unang papel na pinatingnan ko sa kanya. Sa una ang linis pa ng papel, ngunit pagbalik nito sa akin parang dumaan sa matinding labanan ang papel ko dahil ito ay nagdurugo sa pula. Pero dahil sa mga ganoong mapupulang pagkakataon hindi ko makakalimutan ang tulong na ibingay niya sa akin.

Isa pa sa mga hindi ko makalimutan sa asignaturang ito ay ang isa kong kaklaseng babae na kapag tinatawag siya ng aming guro ay parang gusto ko siyang itali o di kaya ay bihisan ng straigh jacket. Ito ay sa kadahilanan na ang kanyang kamay ay kung saan saan lumilipad kapag siya ay nagsasalita. Dati medyo kalmado pa ang kanyang kamay, tapon dito, tapon doon, matindi na kung umabot na ng balikat niya ang kanyang kamay. Pero nagkamali pala ako sa aking inakala. Hindi pa pala iyon ang pinakamatindi. Hindi ko talaga makalimutan ang mga oras na iyon, sinabi niya "...the WHOOOOLE WOOORLD..." sabay buka ng kanyang mga kamay at todong ibinuka ang kanyang mga braso at gumawa ng isang malaking bilog gamit ang kanyang mga mahihiwagang kamay. Hindi ko napigilan ang aking sarili at nasabi ko na lang ay "WOOOWWW!!!".

Hindi ko rin malilimutan ang isa ko pang kaklase na kapag siya naman ang nagsasalita ay hindi ko malaman kung kulang pa ba ang pagsusuklay niya ng kanyang buhok. Palibhasa kailangan niyang hawakan at haplusin ang kanyang buhok sa bawat salita na kanyang ilalabas. Kung kaya kapag siya ay nagsasalita ay hindi ko na malaman kung ano ang kanyang mga sinasabi pero dun lang ako nakatingin sa kanyang buhok. Naaalala ko pa noong tapos na siya magsalita at nagsasalita na ang aming guro ay hinaplos niya ang kanyang buhok muli, tumigil ang aming guro sa pagsasalita at tinanong kung meron ba siyang gusto sabihin. Natawa ako sa mga oras na iyon dahil sa tingin ko pati ang aming guro ay napansin na bawat haplos sa kanyang buhok ay may kaukulang salita sa kanyang bibig.

Ang aking katabi naman ay hindi ko dapat makalimutan. Ang halimaw na ito ay walang iba kung hindi si Joelle. Naging masaya ang CW10 ko dahil din sa kanya dahil kapag siya ay tinatanong ko kapag hindi na ako makasunod sa discussion ay ang kanyang isasagot sa akin ay "Huh?" Doon ko lang nalaman na parehas na pala kami hindi na makasunod sa mga sinasabi. Palibhasa mga engineering kasi kaya ganon ang pag-iisip.

At siyempre pa, hindi ko makakalimutana ng aming guro na si Ma'am April Yap. Sa simula ng klase ay akala ko ang CW10 na ang magiging pinakaboring kong asignatura ngunit isa pala itong pagkakamali dahil sa aming guro na tunay nga namang nakakatuwa habang nagtuturo dahil sobra kung makapanglait ng mga pangit na palabas sa sinehan at kung ano pang meron sa kamunduhan na ito. Diretso siya magsalita at lagi na lang patok ang kanyang mga biro sa akin.

Pababala sa mga estudyante niya, laging wrong timing si Ma'am magtawag dahil kapag ako ang kanyang tinatawag ay lagi na lang dun ako sa parte na wala akong masagot. Ang gagawin ko na lang ay magsasalita na lang ako ng kung ano-ano pero kailangan may confidence upang hindi niya malaman na wala akong alam.

Tunay nga naman nagsiya ako sa nakaraang semestre dahil sa asignaturang ito. Naway kayong mga nag-iisip pa ng kukunin na asignatura sa susunod na semestre ay kunin ang CW10 at kunin niyong guro ay si Ma'am April Yap para hindi kayo maboringan. Piliin niyo na rin yung mga kaklase ko dahil tunay nga naman silang nakakatuwa.

Duguan

2006-03-28T20:02:00.000+08:00

Opo, isa po akong biktima ng akademiya.

Simula pa ng tumungtong ako ng apat na taon, pumapasok na ako limang beses sa isang linggo.

At ngayon bente anyos na ako, pagod na pagod na ako. Parang sawa na ako. Kailan kaya matatapos ang paghihirap na ito.

Isipin niyo lang ng mabuti... (sorry medyo madugo itong computation na ito)

Bente na ako ngayon. Apat na taon akong nagsimulang pumasok. 16 years na ako nag-aaral.

June to March ang klase ng prep, kinder, elementary at high school.

June: 30 days
July: 31 days
August: 31 days
September: 30 days
October: 31 days
November: 30 days
December: 31 days
January: 31 days
February: 28 days
March: 31 days

Assuming na meron 4 na sabado at linggo bawat buwan at meron dalawang linggo ng Christmas break.

30+31+31+30+31+30+31+31+28+31-10*(4*2)-14 = 210 araw ang pasukan sa isang taon.

At dahil pala-absent ako nung bata pa ako, mababawasan pa iyan ng mga 15 absences bawat taon.

210-15 = 195 araw bawat taon ako pumapasok simula apat na taon hanggang disi-sais anyos ako.

(16-4)*195 = 2340 araw ako pumasok noon.

Sa kolehiyo pumapasok ako ng summer classes dahil isa akong pasaway na studyante at nadadali ako sa aking mga aralin.

Ang summer ay umaabot ng 30 days na pagpasok. Tatlong beses akong nagsummer.

3*30 = 90 araw ako pumasok para sa summer.

195*4 + 90 = 870 araw akong pumasok sa buo kong pagka-kolehiyo.

Suma-tutal 3210 days na ang pinundar ko sa pagiging studyante ko.

AYAW KO NA!!!

Pero ito pa rin ako nag-aaral para sa dalawang exam ko bukas, dalawang papers na kailangan ipasa sa lunes at isang project na kailangan din ipasa sa lunes.

Bakit naman kasi meron mga tao dati na yung pinag-aaralan natin ngayon ay past time lang sa kanila. Kasi naman bakit pa kasi nagawang past time ang paggawa ng computers e.

Tama na nga ito mag-aaral na ako ulit. Duguan na kasi ako dahil hirap intindihin yung pinag-aaralan ko.

Bakit Ba Ako Isang Computer Engineer?

2006-03-27T22:06:00.000+08:00

Matapos kong pangarapin na maging isang katulong, janitor, waiter at tagapagbantay sa sinehan para lang makapanood ng libre ay ninais ko ng magbago ng kapalaran.

Nasa high school pa ako noon, hindi ko alam kung anong kurso ang kukunin ko sa kolehiyo pero kailangan ng malaman kung ano, malapit na kasi akong magfourth year high school.

Maraming nagsasabi sa akin na kunin ko raw ay Computer Engineering dahil daw magaling daw ako sa computers, pero sa tingin ko naman bulok talaga ako dahil marami akong hindi nagagawa. Pero sa tingin ng iba, mahirap na ang ginagawa ko dahil bago pa nila malaman ang powerpoint ng microsoft ay alam ko na kung paano ito kalikutin.

Sinabi ko sa aking sarili na hindi ako padadala sa mga sabi-sabi ng iba, pero kukunin ko kung ano yung gusto ko, pati kung saan ako masaya. Pero hindi ko talaga alam kung ano ang gusto kong kurso.

Naisipan ko na mag-tourism na lang. Tutal naman sa bahay lang ako parati, gusto ko naman makapamasyal. Pero parang kulang pa rin.

Naisipan ko naman na mag-business administration pero iniisip ko palang dumudugo na ilong ko.

Na-upo ako ng matagal sa aking kama at nag isip-isip at nagmuni-muni. Kung saan-saan na nakarating ang aking isipan pero wala talaga akong maisip na magandang kurso para sa akin.

Nagresearch ako sa internet kung ano ang tamang pagpili ng mga kurso at nalaman ko na karamihan pala sa mga engineering ay kinuha ang kanilang kurso dahil gusto nila maging engineer. E ako? Hindi ko naman ginusto maging engineer.

E kung magmath na lang ako? Tutal naman isa ako sa marunong talagang magmath sa klase namin. Pero ayaw ko nga, kurso iyon ng nanay ko nung kolehiyo pa siya kaya ayaw ko pati hindi ko makinita ang aking kinabukasan sa pagsabi na "Wow! Ang saya-saya pala magmath! Ang cool ng theory ni ganito at ang theory ni ganyan." Hello sa mga geeks sa mundo! (Sana makalabas pa ako ng math building ng buhay)

Ano ba talaga? Ano ba ang gusto ko kunin pagdating sa kolehiyo.

E kung maging isang mechanical engineer na lang kaya ako, para kapag nagkatrabaho na ako bibili ako ng kotse tapos kapag nasiraan ako sa gitna ng kalsada alam ko kung ano ang dapat kong gawin. (Alam ko hindi lang kayo mekaniko, mga mechanical engineer.)

May isang araw, nanood ako ng telebisyon. At ang aking napanood ay sobrang nagpabago ng aking isipan. Simula sa mga oras na iyon, sigurado ako, computer engineering ang magiging kurso ko. Wala na itong duda, wala na itong urungan. Mahirap kung mahirap. Laban hanggang sa kamatayan.

Ang napanood ko ay "GUNDAM WING!!!"

Ano? Makikialam ka? Sabihin mo na pambata ang isipan ko. Sabihin mo sino naman ang luko-luko makakaisip na kumuha ng computer engineering dahil sa gundam? Parang ang layo naman ata.

Ito lang ang masasabi ko sa mga katulad ninyo, "Kamusta kayo? Ako ang luko-luko na makakaisip na kumuha ng computer engineering dahil sa gundam."

Naisip ko lang na ang astig naman kung meron mga robot na naglalakad diba? Pati mga paa lamang ang nakakapag-adapt sa kahit na anong klase ng daanan. Mapaglubak man o patag. Paa lang ang kayang gumalaw ng matino.

Kaya ito ako ngayon, isang computer engineer. Nagpapakabaliw at nagpapakalubog sa mga aralin tungkol sa electronics.

Inaamin ko mahirap pero masaya naman ako sa ginagawa ko. Kaya wag ka ng makialam. Blog ko ito.

Pangako

2006-03-13T21:37:00.000+08:00

Noong simula ng selebrasyon ng anibersaryo ng Circuit ako, kasama si Tipz, ang bumili ng mga inumin sa coop na matatagpuan lamang sa gilid ng shopping center.

Nakabili na kami ng mga inumin. Napakarami nito kung kaya't sa pagbuhat palang ay napagod na ako. Mabuti na lang nandiyan sila Oliver at sa sasakyan niya na lang namin dinala ang mga inumin dahil sa masmalapit ang kanyang sasakyan kaysa sa sasakyan ni Tipz.

Pabalik kami ni Tipz sa sasakyan niya ng mapansin namin ang isang bata na naka-abang para kunwaring tutulungan ilabas ang kotse ngunit sa totoo lang ay gusto lang nila humingi ng pera, kahit kaunti lamang.

Usapan namin ni Tipz na huwag na lang bayaran ang bata dahil hindi naman talaga ni Tipz kailangan ng tulong para ilabas ang kanyang sasakyan at baka hindi lamang niya sa pagkain ito ilagay.

Pumasok na si Tipz sa harapan at tinanggal niya ang lock sa puwesto kung saan ako uupo, ito ay sa harapan din. Umupo na rin ako at isinara ang pintuan.

Napansin ko muli ang bata sa tabi ko naman nakatayo. Medyo nagaalala pa ako sa kanya dahil baka mabangga siya dahil sa lapit ng kanyang pagkakatayo sa sasakyan.

Paalis na kami at napansin ni Tipz na nandun pa rin sa tabi ko ang bata, pero iba na ata ang pakay nito. Kinakatok niya na ang bintana sa puwesto ko.

Laking gulat ko na lamang na napansin ko kung ano yung ginagamit niya sa pagkatok ng bintana. Hindi ako nagkakamali. Kahit bulok bulok na ito sa labas na anyo, walang duda cellphone ko iyon pinangkakatok niya.

Dali-dali kong binuksan ang pintuan at ito naman ay kanyang inabot. Sobrang laki ng pasasalamat ko sa kanya. Mga tatlong beses ata ako nagpasalamat. Sa mga oras na iyon gusto ko siya bigyan ng pera dahil alam ko wala na akong ibang paraan para masuklian ang kabutihan ng kanyang ginawa, siguro meron pa pero hanggang ngayon wala pa rin akong maisip, pero wala naman akong dalang pera.

Mabuti na lang nagbigay si Tipz ng limang piso para sa bata. Alam ko hindi kapantay iyon sa kabutihan ng bata, pero wala na talaga ako mabigay. Gusto ko man ipamalita sa telebisyon na meron din isang bata sa likod lamang ng shopping center ang sobrang bait na ibinalik niya ang cellphone ko kahit na ba may malaking pagkakataon siyang itakbo ito, pero sigurado ako walang magkakagusto sa istoryang ito sa kompanya ng telebisyon.

Kaya ito ako ngayon, nagsusulat, dahil kahit hindi niya alam itong pangako na ito. Gusto ko malaman ninyo na pangako ko sa kanya ay gagawa ako ng isang post alang-alang sa kanya na walang hininging kapalit at walang pag-aalinlangan isinauli ang cellphone ko.

Bata, maraming salamat.

Documentation, Pico de Loro Exposure Climb

2006-02-28T09:11:00.000+08:00

Pagod at masakit ang aking mga balikat dahil sa kabubuhat ng mga mabibigat na back pack at masakit na rin ang aking puwet sa mahigit na isang oras na pagupo sa FX na nagmula pang Lawton at ngayo’y patungong Ternate, Cavite. Pero lahat ng sakit ay nawawala sa tuwing naaalala ko ang mga drayber na kausap si Yonna. Ramdam na ramdam ko, pinagkakaisahan siya at unti-unti nang napapamahal ang aming pamasahe.

Isa pa sa mga bagay na nagpapawala ng sakit sa katawan ay makita ang mga ilog na lubusan ng nadumihan dahil ito mismo ang tapunan ng mga basura ng mga nakatira rito. Maslalong nawala ang sakit nang Makita ko ang isang residente naghuhugas ng kanyang pinggan sa maduming ilog. Hindi niya ba naiisip na ang mga dumi mula sa kanilang pinagkainan ay nakakadagdag sa dumi ng ilog. Maisip niya rin sana na huwag na lang hugasan ang pinggan dahil marumi pa rin ito kahit na matapos pa siyang maghugas.

Nakita ko rin ang mga palayan na malapit sa mga ilog na ito. Kahit na ba isipin ko na sa ibang lugar sila kumukuha ng tubig para tubigan ang palayan, hindi pa rin mawala sa isip ko na may epekto pa rin ang tubig na galing sa ilog. Nandidiri ako, maduming tubig sa ilog patungo sa palayan, sunod naman ang palayan ay magiging kanin at kakainin ng mga tao. Sana mali ako sa iniisip ko. Sana walang magkasakit sa mga palayan na ito.

Tumigil na ang mga FX at kami ay bumaba na at nakikita na namin ang lagusan patungong Pico de Loro. Nagbayad na sa mga FX draybers at sila’y umalis na.

Kaunting stretching lang at nagsimula na kaming maglakad patungong jump-off. Sa unang sulong matarik at medyo hindi pa sanay ang aming mga katawan pero nang lumipas ang kinse minutos mukhang nakikiayon na ang aming mga katawan sa pagakyat.

Bahay na gawa sa kahoy ang nakita ko. Mukhang luma na ito pero dahil siguro lupa lang ang nakapaligid rito. Sa tabi nito merong umaagos na tubig mula sa isang mahabang tubo. Pagtingin ko nang malapit sa tubig napansin ko na malinis pala ito, pwedeng inumin pero nasasayang lang ito dahil tuloy-tuloy lang ang agos patungo sa lupa. Nakakapanghinayang, naiisip ko na lang ang mga taong namamatay dahil uhaw sa mundo.

Kumain na raw kami at sa isang tabi kami naupo at napansin ko ang mga sako ng mga PET bottles. Mainam nga ito dahil pinupulot nila ang mga dumi na mula sa mga tao at binababa pero sa pagkakatingin ko sa tipo ng pag-iipon nila hindi mukhang inipon ang mga ito, mukha itong basura. Napansin ko sa mga tambak na ito ay ang isang lalagyan ng instant noodles. Malamang naisip ng nagtapon nito na ang nakikita niya ay basura.

Mga aso at manok ang kalaban namin sa aming pagkain. Nakatingin at nagmamasid, nagbabakasakaling mabigyan o di kaya’y may mahulog sa aming pinagkainan.

Nagsimula na kaming maglakad at kahit na ba may mga dala kaming mabibigat na pack ay patuloy pa rin kaming naglalakad. Isang paa tapak rito at isa naman naman ay dito. Unti-unti ang usad, pero masmabuti na ito kaysa naman sa hindi umuusad.

Nang mapagod ang lahat, huminto kami para sa isang rest stop. Napansin ko mainam nga ang rest stop na ito dahil sa may puno sa gitna para aming masilungan mula sa mga sikat ng araw at mga bato para maupuan namin. Napansin ko rin na limitado lang rito ang mga patay na damo. Naaalala ko nanaman ang tinuro sa amin ni Lillian na sobrang dumikit na sa aking isipan, “minimum impact”. Sa tingin ko ganon na ganon ang nangyayari rito, limitado lang ang mga tinatapakan ng mga tao at kitang kita ang mga damo ay nasa maayos pang kalagayan.
Masaya na kami naglalakad at sa sobrang saya namin ay nag-aawitan na kami. Nasa isip ko na mabuti na yung masaya naglalakad kaysa naman sa boring. Pero hindi pala ito mainam dahil kami ay dahilan ng noise pollution na nagaganap sa burol. Nang mapansin ko ang hindi kanais-nais na ginagawa namin ay patuloy na nagsasalita sa aking isipan ang boses ni Lillian, “Minumum Impact! Minimum Impact! Mimimum Impact!”

Pagod na ako at mahirap ng maglakad pero ito naman ang isang troso sa aking harapan. Ano ba ang dapat kong gawin? Over o under? Tinanaw ko ang isand dulo ng troso, mga sanga, pagtingin ko naman sa kabila napansin ko na pinutol pala ito ng mga tao. Malinis ang pagkakahiwa sa puno na ito ngunit nakakaawa dahil sa nabawasan nanaman ang mga puno sa mundo at hindi man lang ito naging pakinabang sa sangkatauhan at naging pahirap pa ito sa aming paglalakbay.

Nakarating na kami ngayon sa aming campsite at nagayos na ng aming mga tent. Namasyal muna kami sa paligid ng aming campsite at tinignan kung ano ang mga narito. Maganda ang tanawin mula sa itaas na para bang ayaw mo na bumaba mula rito. Malinis ang kapaligiran at ibang iba ito sa siyudad. Pero hindi rin pala makakatakas sa katotohanan itong bundok na ito. Hindi rin ito nakaligtas mula sa malulupit na hagupit ng mga tao sa kanilang pagkakalat. Nakakita ako ng bote ng coke sa paligid, na mukhang tinago ng mabuti upang hindi makita ng iba pang umaakyat. Nakakaawa naman ang bundok mula sa mga taong ito.

Nagsimula na kami sumulong patungo sa pinakamataas na parte ng Pico de Loro. Napakaganda nga naman ng tanawin mula sa itaas. Sabi nga ng isa kong kasamahan na nakakaiyak daw ang tanawin.

Bumalik na kami sa campsite at kumain at natulog na para sa pakikipagsapalaran patungo sa baba ng bundok kinabukasan.
Nakahanda na ang lahat at nakakain na at simula na ng aming pagbaba. Habang papaalis pa lang kami ng campsite napansin ko na ang mga kasama namin na umakyat ay naghahanda na rin para umalis.

Nauna na kami pero makalipas ang ilang sandali ay nasa likuran na pala namin ang mga taong ito. Mukhang nainip na ang mga ito dahil sa bagal namin, walang paalam na dumiretso sila ng lakad paloob sa amin at ang iba pa sa mga ito ay nakatanggal ang pangitaas na damit. Huwag nilang sabihin na maganda ang hubog ng katawan nila ay may karapatan na sila na dumaan na lang ng basta basta sa amin. Pati hindi rin dapat nakahubad ang pang-itaas dahil malaki rin ang social impact nito kahit na ba lalaki pa sila. Sana lang matinik sila sa katawan o kaya masugatan sila ng mga grass blades.

Nang makarating kami sa dati namin rest stop, napakadumi na nito. Meron pang butane canister na naiwan dito. Lalagyan ng Jellyace at iba iba pang mga gamit.

Nagsimula na kami maglakad at napansin namin na may maliliit na dumi sa paligid. Pero nabigla ako nang makita ko ang isang malaking garbage bag sa daan na sigurado nagmula sa mga naunang mga tao sa amin. Sobra na talaga ang kasamaan nila sa kapaligiran.

Nakarating na muli kami sa jump-off at nakita na namin ang mga naunang mga taong umakyat. Nakahubad pa rin ng pang-itaas ang mga ito. Ngumingiti ngiti pa na para bang walang silang naitapon na basura.

Nauna na sila umalis dahil kami ay nagluto pa ng aming mga kakainin para sa aming tanghalian. Matapos kumain at muli makipagbaka sa mga aso at manok na nasa paligid ay bumaba na kami.

Nang nasa biyahe nalungkot nanaman ako nang makita ko ang mga ilog at mga taong nakapaligid rito.

Sana sa susunod ay hindi na ganito. Sana masmabait ang mga tao at masmalinis dahil tayo rin naman ang dumudumi ng kapaligiran na ito.

Palikuran

2006-02-20T17:01:00.000+08:00

Alam niyo ba na may bago ng teknolohiya sa loob ng ihian ng mga lalaki.Dati-rati kapag umiihi ako sa urinal ng mga lalaki sa loob ng SM North ay kinailangan ko pang hilain yung lever (ano bang tagalog nito?) ng urinal.

Kung isa kang maarte na tao, isipin mo na lang kung saan humahawak ang bawat lalaki kapag umiihi pagkatapos ay parehas na kamay ang gagamitin nila sa paghila ng lever na ito. Kadiri ano?

Mabuti na lang ay hindi ako maarteng lalaki at kayang kaya ng aking looban na hawakan ito at hilain.

Pero huwag na matakot kayong maarte na lalaki sa mundo, dahil ang bagong teknolohiya sa loob ng palikuran ng mga lalaki ay narito na. Kung ang iniisip mo ay ang automatic flush na feature ng maraming palikuran e nahuhuli ka na sa teknolohiya sa loob ng palikuran.

Ang bagong teknolohiya na sinasabi ko ay ang wala ng flush na urinal.

Pagkatapos mo umihi, alis ka na. Hindi na ito kailangan buhusan.

Ayan nanaman, at umaandar nanaman ang isipan ninyong maarte. "Kung hindi binubuhusan e di hindi nalilinis iyon at nandun pa rin yung ihi. E di mapanghi at na-iipon yung mga dumi. Yucky! Kadiri!"

Huwag ulit magalala kayong maarte dahil astig itong teknolohiya na ito. Ginagamit nito ang bigat ng mga liquid para hindi lumabas ang amoy at mga dumi.

Ang kompanyang nakaimbento nito (na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kahit na sobrang nagtatanong na ako kahit kanino at nagsesearch na sa net) ay naghanap ng isang klaseng liquid na masmagaan kaysa sa ihi ng mga tao.

Isipin mo na lang ang mantika at tubig. Kapag pinagsama mo ang dalawa ay hindi sila naghahalo kahit ano pang gawin mo. Ganito rin ang prinsipyo ng teknolohiya na ito, ang ihi ay diretso nagtutungo sa ibaba ng isang liquid na ginawa ng kompanya at sinigurado nila na kahit ang amoy ng ihi natin ay hindi makakalusot pati na rin ang mga dumi at bacteria na dala nito.

Ito nanaman ang maarteng tao. "Hindi ba baka mapuno ang ihian? E di aapaw ang ihi! Yucky! Kadiri!"

Ang aarte niyo! Siyempre hindi naman bobo ang kompanya na gagawa ng teknolohiya na ito. Kailangan din may proper drainage ang urinal. Isipin mo na lang kung bakit hindi nauubusan ng tubig ang inidoro niyo sa banyo. Ganon din ang prinsipyo non. Kapag ang ihi ay bumaba na sa liquid na ginawa ng kompanya, dadagdag ang bolyum ng mga liquid (ihi at ang naimbentong liquid), may kailangan lang mamaintain na lebel ng tubig. E ang ihi ng mga tao ang nasa ibaba, kaya ang ihi lang ang pupunta sa drainage at hindi yung liquid na gawa ng kompanya.

Astig ano? Ano hihirit ka pa ba maarte na tao?

"E paano naman yung mismong urinal? Baka dumikit yung ihi sa urinal e di mangangamoy rin yun."

Hy! Hirap talaga makasama ang maarte. Ganito lang iyan. Malamang sa milyones na ginastos ng kompanya para lang sa teknolohiya na ito, malamang ay tiningnan naman nila ang lahat ng anggulo para hindi mangamoy at dumumi yung urinal. Siyempre nagisip din sila ng coating sa urinal kung saan hindi talaga kakapit ang ihi ng mga tao.

Kung may hihirit pa ang maarte diyan. Sana lang pwede tayo magbalik sa oras na may El Nino sa Pilipinas at ilalagay kita sa loob ng palikuran namin sa bahay kung saan isang beses lang kami magbuhos ng inidoro sa isang araw dahil sa krisis sa tubig. Kadiri ano? Pero isang katotohanan.

Butterflies

2006-02-20T16:57:00.000+08:00

Dahil sa kadahilanan na may mapapahiyang batchmate ko dito sa entry na ito, hindi ko na lang babanggitin kung sino yung tao na nagsabi ng mga nakakahiyang bagay.

Si Zyra ay nakakahiya matapos ang 7.5km trip batch walk namin.

Pagod na kaming lahat (Gian, Cat at ako) ang layo ba naman ng nilakad namin at mga dalawang oras kaming naglalakad na walang tigil.

Nagpunta kami sa baba ng AS steps para magpahinga.

Naglabas ng pambata na libro si Cat. Naaalala ko yung mga librong ito dahil ito yung mga libro na binabasa ko nung bata pa ako.

Sobrang nagusuhan ko ang mga libro at marami sa mga bagay na alam ko tungkol sa mga bagay-bagay sa mundo ay natutunan ko rito. Maslalo na tungkol sa mga insekto.

Nang nakita ni Zyra ang mga libro, sabi niya "Yan yung mga libro na binebenta ko dati. Naaalala ko yung bata pa ako yung mga tungkol sa mga butterfly."

Bigla itong nagpaliwanag ng kung ano-ano at nabanggit niya, "Yung proseso ng pag-iibang anyo ng butterfly galing sa caterpillar ay dahil sa photosynthesis."

Natigilan ang lahat at nagtawanan kami.

Usap-usap ulit at ng mapunta ulit sa mga butterflies ang aming usapan.

Nagtanong si Cat "Ano yung tawag dun sa proseso ng pag-iibang anyo ng butterfly mula sa cocoon?"

Sambit naman ni Zyra "Alam ko nagsisimula yun sa letter C."

Sagot ko naman "Metamorphosis...."

Biglang sagot si Zyra "Tama! Metamorphosis nga!"

Tandaan mga bata, Metamorphosis starts with letter C. Ayun po ito kay Zyra.

Zyra peace tayo.

Magnanakaw ng Libro

2006-02-06T22:02:00.000+08:00

Kanina, sa hindi ko malaman na kadahilanan, gusto ko mapag-isa habang nag-aaral. Kaya naman ay pumunta pa ako sa silid-aklatan ng kolehiyo ng mga enghinyero para lang mag-aral magisa.

Nang makarating ako sa silid-aklatan ng mga enghinyero, nagsimula ako maghanap ng libro tungkol sa MySQL. Dati-rati na ako naghahanap ng libro para lang matutunan ko ang lengwahe na dala nito ngunit sa bawat punta ko parati na lang walang libro para rito.

Ngunit kakaiba ang araw na ito. Meron akong nakita kaagad na libro. Tuwang-tuwa ako at binasa ko ito pagkarating ko sa aking upuan.

Hindi ako mahilig magbasa kaya naman ay inantok ako kaagad at naisipan na hiramin na lang ang libro at ganon nga ang aking ginawa. Kinuha ko ang aking library card na walang kalaman-laman dahil hindi ako humihiram ng libro. Sinulat ko ang access number at call number ng libro at iniligay ang aking pangalan at student number sa papel na nakalagay sa libro.

Matapos kong gawin ang mga pagsusulat tumayo na ako at lumapit sa circulation desk. Binigay ko ang libro at library card kasama na rin ang aking ID. Inasikaso niya na ito at sandali lang nailagay niya na sa sistema na hiniram ko ang libro.

Dumiretso ako sa aking upuan muli at dun ay nilagay ang libro sa loob ng bag at kumuha ng bagong aaralin mula sa aking bag.

Inantok muli ako at napag-pasyahan ko na lang na umuwi. Isa pa mainit sa loob ng silid-aklatan dahil sira ata yung isang aircon.

Nagligpit na ako at nilagay ko lahat ng gamit sa loob ng bag, kasama na rito ang libro na hiniram ko. Dumiretso ako sa labasan at pinakita ko ang aking bag.

Napansin ng babae ang libro na hiniram ko dahil meron itong tatak sa gilid na libro ito ng kolehiyo ng mga enghinyero. Ngumiti ito na para bang nang-aasar at nababasa ko sa mukha niya na "Hahaha! Akala mo makakalusot kang magnanakaw ka!"

Napahiya nanaman ako!!! Minsan na nga lang ako mapadpad sa silid-aklatan at minsan na lang ako manghiram ng libro napahiya pa ako at napag-isipan pa na magnanakaw!

Inilabas ko ang libro at pinakita ko sa kanya na hiniram ko ang libro. Kahit na ba napakita ko na sa kanya na hiniram ko ang libro, ganon pa rin napahiya pa rin ako.

Tinanong ko sa kanya kung kailangan nga ba talaga ipakita yung libro na hiniram bago lumabas kahit na ba napakita na ito sa isa pang librarian na nahiram ko na ito.

Sagot nito sa akin na SOP (standard operating procedure) pala ito.

Nakakahiya talaga. Sa lahat ng ayaw ko ay napapahiya ako at masmalala pa roon ang nakuha ko. Nagmukha pa akong magnanakaw ng libro.

Meal Stubs

2006-02-03T12:55:00.000+08:00

Naikwento lang ito sa akin ni Meiling kanina. Hindi ko alam kung tama ang mga nakasulat pero yung pinakapunto ay nakalagay.

May paparating na event ang kabilang org (ERG) at sila ngayon ay naghahanda ng mga kailangan nilang ipamigay at mga pangangailangan.

Isa sa mga kailangan nilang iimprenta ay ang sign para malaman ng mga dadala kung saan kukunin ang mga meal stubs nila.

Matapos maimprenta ang mga ito may isang nagbasa sa kanila at ang kanyang nabasa ay

"Get your stabs here."

5.5K Batch Run

2006-02-03T09:45:00.000+08:00

Matagal tagal na rin akong hindi nagpopost. Pasensya na mahaba ito.

Sa mga taong hindi nakakaalam, ako ay aplikante ng dalawang organisasyon dito sa Unibersidad ng Pilipinas. Isa sa mga organisasyon na ito ay ang GRIP UP, ito ay isang sports climbing org na nakabase sa Power UP, Tandang Sora. Gusto ko maging miyembro ng org na ito sa kadahilanan na may interes ako sa ganitong klaseng isports.

Sunod naman ay ang UP Lakay Kalikasan Mountaineers, mountaineering org ito at ano pa ba ang mga dapat namin gawin sa organisasyon na ito? Siyempre, umakyat ng bundok. Sumali ako sa org na ito dahil gusto kong maging isa sa kalikasan.

Maliban pa sa mga rason sa itaas kung bakit ako suma-sali sa dalawang organisasyon na ito, gusto ko maging malusog ang aking katawan. Ang GRIP UP ay nangangailangan ng malakas na pang-itaas na katawan dahil kinakailangan mabuhat mo ang iyong buong katawan gamit lamang ang iyong mga kamay. Ang UP Lakay Kalikasan Mountaineers naman ay meron mga batch runs na umaabot sa 12.5K. Ito ay para naman sa pangibabang parte ng aking katawan. Ipagsama ang dalawang organisasyon na ito buong katawan na ang aking napapalusog.

Nais kong ikwento ay ang aming unang batch run namin sa UP Lakay Kalikasan Mountaineers.

Naiplano namin ito noong ika-26 ng Enero taon 2006 sa oras na alas-otso ng gabi. Sa tingin ko nagrereklamo ang mga miyembro sa ganitong oras dahil nga naman gabi na at wala na masyadong tao sa unibersidad at isa pa madilim sa aming mga daraanan.

Nagtipon-tipon kami sa tambayan ng Lakay sa may Vinson's Hall at dito nagstretch na kami para sa paghahanda ng takbo. Hinihintay namin si Jayrald dahil mayroon siyang klase hanggang alas-otso ng gabi, pero nagsimula ang klase niya ng mga bandang alas-syete kaya't matagal namin itong hinintay. Sa tagal namin sa paghihintay sa kanya, nainip na kami at sinimulan na namin ang pagtakbo.

Bago ko simulan ang kwento, pagpapakilala muna sa iba't ibang aplikante ng Lakay.

Josiah (Ako ito) - 4th year computer engineering student. Sabi nila matangkad, makulit at malakas ang topak. Assistant batch head ng grupo.

Mia - 1st year psychology student. Buddy niya ay ang presidente ng Lakay na si Ate Michy. Parehas sila ng ugali ng buddy niya, sobrang kukulit ng mga ito. Isa rin nga pala siyang soccer player at sa araw ng aming batch run meron siyang pilay. Siya rin nga pala ang batch head ng grupo namin dahil siya ay isang freshman at may patutunguhan pa ang buhay, kami kasi wala na.

Cat sexy - 3rd year family life and child development student. Mukha itong seryosong babae, pero mag-iingat ka rito, biglaan ang banat nito.

Kat sexy - 4th year chemical engineering student. Kakaiba itong babae na ito dahil kung malakas na ang topak ko, masmalakas pa yung sa kanya. Mahilig itong magjogging at kahit tapos na yung jogging gusto niya pa rin magjog.

Lendl - 3rd year electronics and communication engineering student. Malakas din ang banat nito. Maganda ang tandem nila sa susunod na aplikante.

Jayrald - graduating electronics and communication engineering student. Makulit at madalas makita ko kasama ni Lendl dahil parehas sila ng organisasyon. Makulit rin ito.

Gian - 3rd year psychology student. Malaking tao, medyo tahimik pero game rin siya sa biruan.

Zyra - graduate student, isa siyang teacher sa Fatima at malakas din ang topak, kaya nga naman naaaninag ko siyang tinotorture mga studyante niya. Siya ang treasurer namin, marami kasi pera ito, nagtatrabaho na. Nabasa ko rin sa papel na pinantakip niya sa kutsilyo na dala niya noong aming cookout na magaling siyang teacher at masaya daw itong magturo.

Laya - hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ang course niya pero ang alam ko ay 4th year student siya sa UST. First impression ko, mataray, pero sa totoo mataray nga talaga siya, pero kahit ganon pa rin siya masaya siya kasama malakas din topak nito.

Reij - Isang beses ko pa lang nakikita siya, kaya't hindi ko pa alam kung paano kumilos at kung ano man ang mga nagagawa niya. Hindi siya kasama sa batch run naming ito.

Pababa pa lang kami galing tambayan para pumunta sa kung saan ang simula ng aming pagtakbo ng dumaan kami sa isang malumot na daan at nadulas si Gian. Kinabahan ako dahil hindi pa kami nagsisimula at may maiinjure na agad. Buti na lang at nakatayo siya at maayos pa siya.

Pagdating sa simula ng takbo. Naghanda na kami at wag daw namin kalimutan na ang pinakahuli na tao makalagpas sa dulo ay yun ang batch time namin at kailangan matakbo namin ang ruta na 5.5 kilometer ang haba ng hanggang 45 minuto lamang. Kung meron lumpagpas sa ganitong oras hindi kami papasa sa takbong ito.

Nagsimula na ang takbo, noong simula binagalan lang namin para naman maisa-ayos namin ang aming katawan para sa mabilis na takbo. Sama sama kami tumatakbo, at ng medyo malayo layo na kami, meron na akong napansin na hindi pala kami lahat ay ganon kalakas tumakbo kung kaya't kailangan alalayan namin ang bawat isa.

Meron isang parte sa aming pagtakbo ay sobrang dilim na hindi ko na makita ang tinatapakan ko. Kasi naman bakit sa ganitong oras pa kami tumakbo. Hirap na hirap ako at ayaw ko mapated baka magkainjury pa ako at hindi ko matapos ang takbo. Ginamit ko na talaga ang limang pangramdam ko sa kadiliman na ito ngunit kulang pa rin. Kaya naman tumakbo na lang ako na may matataas na hakbang para naman sigurado hindi ako madadapa. Kung sa nakikita lang ng mga kapwa ko aplikante ang aking ginagawa mukha talaga akong may sira ang ulo, pero buti na lang madilim at hindi nila ako nakikita.

May napansin akong naglalakad pero kaya pa naman nila humabol. Pero ng tumingin pa ako sa masmalayo, meron pala kaming naiiwan na kapwa aplikante, si Gian ito. Hindi pala siya madalas na tumatakbo at sa pagkakatingin ko sa kanya nahihirapan siyang tumakbo.

Unang lumapit sa kanya ay si Lendl, at inalalayan siya pero bumalik din ito sa mga nauuna. Ako naman ang sumunod na tumabi sa kanya at napagdesisyunan ko na wag na siyang iwan dahil kung siya rin lang naman ang mahuhuli at yung pinakahuli na oras ang kukunin masmabuti na alalayan siya kaysa naman sa magpasikat pa at masabi na malakas akong tumakbo.

Kasama nga rin pala namin dito si Kuya Renato, siya ay ang dakilang driver ni Gian. Kinakabahan nga ako sa ginagawa nito kay Gian dahil tinutulak niya si Gian sa likod na masmabilis pa sa kayang ilakad ni Gian. Kabado talaga ako at wala na akong masabi at ginawa ko na lang ay umalalay na lang.

Napansin din ng mga nasa unahan na mabagal na ang kilos namin, naghintay na sila at sabay-sabay na kami tumakbo. Tumabi na si Laya kay Gian at hinawakan na ang kamay ni Gian para naman makita na may suporta siya. Naisip ko na epektibo nga ang ginawa ni Laya dahil malakas nga ang suporta na nagagawa nito kay Gian. Dumating kami sa may parte na paitaas, sa likod ng Law. Kitang kita na hirap na hirap na si Gian.

Mabuti na lang at nakalagpas na kami at lagpas kalahati na ang natapos namin. Nakarating na kami sa academic oval at hirap pa rin si Gian. Todo na ang suporta ang binigay ng grupo namin para lang ituloy niya ang kanyang paglakad.

May oras na sobrang nahihirapan si Gian, kung kaya't naisipan ko na sumigaw ng GO GIAN!!! ROOOOAAAARRRR!!!! nakakawala rin kasi ng pagod ang pagsigaw.

Dumating sa punto na wala na talaga kaming magawa at parang nabored na kami sa ginagawa namin at bigla na lang may isang bibo kaming kasama at sinabi na maghawak hawak kami ng kamay. Kami naman wala ng magawa. Aba't bakit hindi natin subukan? Hawak kamay kami nagpatuloy. Hirap pala ng ganong pwesto dahil dikit dikit kayo tumatakbo at may mga panahong kailangan baguhin mo takbo mo dahil baka matapakan mo ang iyong katabi. Pero natuwa ako ng lubusan sa ginawa namin. Kailan ka ba naman makakatakbo sa acad oval ng hawak kamay para lang sa kadahilanan na trip niyo lang itong gawin.

Nang makaabot na kami sa may Faculty Center. Hinawakan ko na ang kamay ni Gian para itaas ito para umikot ang dugo niya at para maging suporta sa kanya. Bahala na kung isipin ng mga tao na bakla ako, basta para sa akin matapos lang namin ang takbo ng maayos at pumasok sa oras para sa batch namin.

Nang umabot kami sa Palma Hall steps, may nagsabi kung kaya daw ba ni Gian na tumakbo ng mabilis kahit sandali lang. Sagot naman ni Gian "O sige." At biglaan itong tumakbo ng sobrang bilis!!! Nagulat kaming lahat dahil hindi lang itong ordinaryong takbo at wala man lang siyang binigay na pahiwatig na tatakbo na pala siya ng ganon. Nagulat talaga ako dahil nakahawak ako sa kamay niya at bigla siyang tatakbo ng ganon Takbo ito na bigay todo para lang bumilis na para bang wala na siyang pakialam sa katawan niya.

Kailangan may humabol at hinabol ko siya, hindi siya dapat madapa at kung mangyari man iyon meron dapat aalalay sa kanya. Kaya takbo na talaga ako. Sinabihan din ako ng aming batch head na si Mia na pigilan ko daw si Gian dun banda sa may Palma Hall Annex dahil hanggang dun lang ang usapan ng mabilis naming takbo.

Tumigil naman si Gian sa napag-usapan. Nagpahinga ito at ng malapit na ulit ang iba namin kasamahan, tumakbo na ulit siya ng mabilis papunta sa katapusan ng aming takbo. Kinagulat ko ulit ito dahil bigla bigla itong tumatakbo. Hinabol ko ulit siya para umalalay at kamuntik na itong madapat sa isang parte ng takbo niya. Buti na lang nakayanan niyang itayo ang kanyang sarili. Lumabas pa na siya ang unang una nakatapos sa takbo namin at nahuli pa kami.

Ibang klase nga naman si Gian. Nakakatuwa. At ng makarating na ang lahat inalalayan siya ng mga tao at hindi niya na kaya tumayo at bumagsak siya sa grass. Kailangan itayo siya para umikot ang dugo niya. Mahirap na mamaya kung ano pa mangyari sa kanya. Nagalala talaga ang lahat.

Natapos ang takbo at oras na para sa post run namin. Oras na para sabihin namin ang mga saloobin namin sa aming pagtakbo. Lahat kami ay natuwa, dahil umabot kami at nakatapos kami sa oras na 44 minuto. Kamuntik na! pero umabot pa. YAHOOO!!! Pero sinabihan kami ng presidente ng Lakay na wag daw namin gagawin yung pagsigaw dahil may social impact ito. Sapul na sapul ako dun ah. Huwag rin namin gawin daw yung maghawak kamay sa pagtakbo dahil sasakyan ang kinakaharap namin at hindi langgam. Pero kahit na ba, masaya ako dun sa ginawa namin. Hehehehe!!!

Tapos na ang pagtakbo namin at bukas ay aakyat na kami sa Pico de Loro. Excited na ako, sana maging masaya ang lahat.

Sana wala magdefer sa amin kahit gaano pa kahina ang batch namin. Naging malapit na ako sa bawat kabatch ko, ayaw ko na makita na may mawawala sa amin at gusto ko kasama ko sila sa paghihirap namin at matapos namin ang lahat ng samasama. Ang drama! Hehehe!

GO BATCH EIGHTEEN!!!

Baha

2006-01-25T08:33:00.000+08:00

Kararating ko lang ng UP ng mga bandang 7:30 ng umaga at ang unang bumati sa akin pagpasok ko ng IRC (Instrumentation, Robotics and Control) Laboratory ay tubig na nakakalat sa sahig.

Bumabaha sa loob ng kwarto!!! Hindi ito ganon kasimple para sa kwarto na ito. Una, dahil sa marami kaming computer na hindi dapat mabasa at ang lahat ng mga ginagawa namin ay nakalagay rito. Ikalawa, maraming nakakalat sa sahig na mga equipment at mga bagay-bagay na kailangan namin para sa isang eksperimento. Huli, MAY MGA SAKSAKAN SA SAHIG!!!

Mag-isa lang ako kaya nag-isip ako kaagad kung ano ang dapat kong gawin.

Ikaw ba naman batiin ng tubig na may kuryente, magdadalawang isip ka talaga pumasok sa kwartong ito. Paano ba naman halos kalahati na ng lab yung baha. Nakakadagdag pa roon ay galing sa water dispenser yung tubig at nakasaksak rin ito.

Una kong ginawa pagpasok ko ay hinay-hinay akong naglakad patungo sa water dispenser para tanggalin ang pagkakasaksak nito. Matapos kong gawin ito at dahil isa akong bibong bata kumuha ako agad ng multimeter at sinukat ko kaagad kung ilang boltahe ba ang meron sa tubig.

Nang makita ko na wala naman dumadaloy na kuryente sa tubig ay bumaba ako kaagad kay Ate Babes, ang dakilang guard ng EEE, at humiram ako ng basahan. Wala daw siyang basahan at sabi niya meron daw ang mga janitor. Lapit naman ako sa isang janitor at tinanong ko kung pwede ba akong tulungan sa pakikibaka ko laban sa baha sa loob ng laboratoryo. Pumayag naman ito at sabi na may tatapusin lang siya bago umakyat.

Nauna na ako. Pagakyat ko ay inayos ko na ang mga upuan at mga kung ano pang mga bagay-bagay na makahahadlang sa pagpupunas namin ng tubig sa sahig.

Dumating na si ate, sa mga panahon na ito hindi ko pa alam ang pangalan niya. Nahiya naman ako at tinanong ko ang kanyang pangalan. Ate Vergie daw. Masaya pala magkaron ng baha ang IRC dahil meron akong bagong nakikilala na tao.

Tuloy kami sa aming pakikipagsapalaran. Maingat namin pinunasan ang sahig na malapit sa mga saksakan dahil nakakatakot. Basa na ang paa namin at basa rin ang mga kamay namin. Onting tulak lang sa tubig patungo sa saksakan, sigurado kilig ang aabutin.

Matapos ang pagpunas, sinabi sa akin ni Ate Vergie na buksan ko raw ang aircon para mawala kaagad ang mga tubig na natira. Ginawa ko naman ito at lumabas na si Ate Vergie.

Buti naging maayos ang lahat, maya-maya sasabihin ko sa pagpupulong sa lab ang mga pangyayari at para maiayos na rin ang water dispenser. Mahirap ang walang tubig, maslalo na sa overnights.

Ano?

2006-01-13T15:15:00.000+08:00

Masinsin akong nag-aaral habang nakaupo sa loob ng IRC laboratory.

Tahimik ang paligid ng biglang pumasok ang iba kong kasamahan. Kakatapos lang ng exam nila kaya sila'y naguusap tungkol rito.

Meron mga naiinis at meron din masaya. Ganyan talaga ang mga exam rito, hindi malaman minsan kung madali lang o hindi.

Usap, usap, usap...

Katulad ng isang ordinaryong usapan, napupunta kung saan saan ang kanilang pinag-uusapan. Sa panahon na iyon sila ay napatungo sa mga palabas sa telebisyon.

Nag-usap si Shiela at si Sheryll tungkol sa Jewel.

Sumingit si May, "Nanonood kayo ng Jewel? (1 second pause) Ayoko simulan."

Sagot naman ni Sheryll "Sino si Mulan?"

Napatigil at tumahimik ang lahat sa tanong ni Sheryll. Parang walang humihinga.

Wala naman kasi mulan sa Jewel, si Mulan ay isang Disney character.

Nagtawanan bigla ng malakas ang lahat. Kahit ako na medyo malayo ang inuupuan ay napatawa rin.

Pagkatapos kong tumawa at nakabalik na ako sa katinuan, tama nga naman ang tanong ni Sheryll. Pwede naman kasi "Ayoko si Mulan" ang interpretation niya.

Matapos ang lahat, balik trabaho na ulit ako.

Cardigan

2006-01-10T21:35:00.000+08:00

Kahapon ng umaga, Monday January 9, 2006 , kakasimula pa lang ng araw ko, lumabas na ang kabobohan ko.

Meron kasi kami kailangan ipasa sa BA192 na tatlong proposals, pero ang nagawa namin ng aking mga kagrupo ay apat. 7 ng umaga ang BA192, kaya ito ang una kong klase. Kailangan kong makipagkita sa iba kong mga kagrupo para malaman kung alin sa mga proposals ang kailangan tanggalin.

Isang problema lang, isa sa mga kagrupo ko ang hindi ko kakilala. Kung nabasa niyo yung "Bulag, nagwindow shopping" malalaman niyo na nagkita-kita kami nung biyernes pero tatlo lamang kami nun at wala yung isa. Ang isang ito ay si Jem, ang mystery groupmate ko. Ang kaisa-isang link ko sa kanya ay si Edz, na isa rin kagrupo namin na nung biyernes ko lang nakilala. Wala si Edz nung umaga na iyon dahil may sakit siya.

Problema talaga... Nagtext sa akin si Jem habang nasa jeep pa ako at tinanong niya kung paano daw yung proposals namin. Sinabi ko yung problema namin, tinanong ko na rin siya kung saan siya nakaupo at ano yung suot niya dahil hindi ko siya kilala.

Sagot ni Jem "Malapit sa pintuan. Black cardigan po suot ko."

Ano naman yung cardigan? tanong ko sa sarili ko... ang bobo ko talaga pagdating sa mga damit, hindi ko alam ang tawag sa mga damit. Alam ko lang na cardigan e yung "The Cardigans", hindi naman damit yun, banda yun e.

Inisip ko dahil malapit lang naman siya sa pintuan e di hindi ako magkakaroon ng problema kasi malamang siya lang yung nag-iisang nakablack.

Pagpasok ko, nagtuturo na yung prof, dun ako dumaan sa likod na pintuan at ang una kong nakita ay dalawang babae na naka-kulay black!!! Sino kaya sa dalawang ito si Jem. Umupo ako katabi ng pinto para tanungin yung katabi kong babae na nakakulay black. Sa aking pagupo napansin ko na meron din palang babae na naka-black dun banda sa pintuan sa harapan.

Hindi ko na alam ang aking gagawin. Puro sila nakablack at puro sila malapit sa upuan!!! ANO BA YUNG CARDIGAN!?!?!? yun na lang ang only clue ko, pero wala talaga akong alam.

Tinanong ko yung katabi ko "Ikaw ba si Jem?" Sabi niya hindi daw siya yun.

"Kilala mo ba kung sino si Jem?"

"Hindi rin e, onti lang yung kakilala ko dito sa klase e."

Sa isip-isip ko ano ba tong napasok kong gulo. Hindi na ako naglakas loob na magtanong sa katabi ng katabi ko dahil nahiya na ako sa katabi ko (Shytype ako e.)

Naisip ko na itext ko na lang si Jem sinabi ko na "Uy sorry! Mahina ako sa mga words. Ano yung cardigan? Ako yung guy sa may pintuan sa likod." Kahit nakakahiya ipakita sa kanya ang pagkabobo ko wala na akong magagawa, kailangan na talaga malaman kung sino siya.

Nakiramdam ako kung sino si Jem. Wala sa kanilang dalawa pang mga prospect ko kung sino si Jem ang gumalaw. Matagal-tagal din nung gumalaw yung isa, yung katabi ng katabi ko, pagkuha niya ng bag niya sabi ko sa sarili ko na malamang ito na si Jem.

Pagkuha niya ng cellphone niya at nabasa niya yung text ko. Humarap na siya patungo sa pwesto ko at nalaman ko na siya pala si Jem.

Nakita ko na ang kasagutan sa katanungan ko. "Ano ba ang cardigan?" Ito pala yung suot niya. para palang siyang sweater na medyo masikip. Hanggang ngayon medyo vague pa yung pagkakaintindi ko sa ganitong klaseng pananamit pero masaya na rin ako at nadagdagan rin ang kaalaman ko sa pananamit ng babae. Mahirap na mamaya malagay nanaman ako sa ganitong sitwasyon.

Pinakita ko sa kanya yung proposals namin at kami na rin yung nagfilter kung ano yung tatanggalin namin. Nalaman ko rin na isa na pala siyang grad student at nakapagtapos siya ng anthropology.

Nang matapos ang klase, pinakilala ko na siya kay Lew dahil isa rin ito aming mga kagrupo. Nagkamustahan kami at pinagmasdan kong mabuti kung ano talaga ang cardigan. Amazing!!! Yun pala yun... hahahaha!!!

Karagdagang Kaalaman
cardigan - A knitted garment, such as a sweater or jacket, that opens down the full length of the front. (Ayon sa thefreedictionary.com)

LumalagabLOVE

2006-01-07T23:47:00.000+08:00

May nagtanong sa akin kanina kung ano daw yung gusto ko sa isang babae kung magiging nobya ko man siya. Napa-isip ako ng lubusan sa tanong.

Sagot ko sa kanya "Hirap naman ng tanong mo. Sandali lang, pag-iisipan ko lang."

E may nangyari na kailangan na niyang umalis kaya hindi ko nasagot yung tanong. Buti nga e. Kasi ayaw ko naman mapilit masagot yung tanong... seryoso kasi ako pagdating sa mga relationship.

Ayaw ko kasi yung mga hindi seryosong relasyon. Gusto ko kung magkaroon ako ng nobya, e yung seryoso kami, kahit na ba alam ko mahirap.

Naisip ko na ilagay sa blog ko yung lista kaya ililista ko sa baba yung katangian ng gusto kong maging nobya.

1. Masaya kausap. Hindi naman kasi parati may ginagawa kami, madalas kwentuhan, tawanan. Hindi kailangan meron patutunguhan yung usapan, kahit walang sense basta masaya kausap. Ayaw na ayaw ko yung mga tipong isang-tanong isang-sagot. Iniisip ko rin paano kung nakaratay na kami sa higaan parehas, wala na talaga kami magagawa, usap na lang talaga.

2. Game sa mga kalokohan. Marami kasi akong gustong gawin sa buhay ko, simula sa maging isang may-ari ng isang business papunta sa mga simpleng bagay na pagtulog sa kalsada. Hindi ko naman siya gusto isama sa pagtulog sa kalsada, delikado yon. Pero gusto ko sa mga kalokohan na pwede siya isama e kasama ko siya. Sa mga puyatan, gimikan, asaran... Isa sa mga gusto ko ay yung biglaang desisyon, yung mga tipong magkayayaan lang ngayon tapos after 30 minutes punta na ng baguio. Basta gusto ko lagi masaya. Pero siyempre may mga considerations. Gusto ko rin yung siya magyaya rin sa akin.

3. Maganda yung mata. Hindi rin kasi parati meron kami ginagawa o pinag-uusapan. Minsan lang gusto ko yung nakikipagtitigan lang ako. Ganon lang masaya na ako.

4. Masarap kumain. Aminado ako malakas akong kumain. Kaya malakas din kumain yung gusto ko. Mahihiya kasi ako kung ako lang kumakain sa amin. Pati marami akong gusto kainin. Masaya siguro kung game din siya magtry ng kung ano-ano na pagkain. Katulad dun sa World Tops sa may Katipunan, pumipikit ako at bigla kong ituturo yung pagkain na kakainin ko sa menu. Madalas hindi ko maintindihan yung kinakain ko, pero masaya pa rin ako dahil nakain ko yon.

5. Touchy at the right place and the right time. Gusto ko yung touchy siya. Hindi naman kailangan na lagi siyang may parte ng katawan na nakadikit sa akin. Hindi ko naman gusto ang linta. Gusto ko yung kapag nag-aasaran kami yung malakas siya manghampas, gusto ko nga ihambalos niya yung kamay niya sa akin kasi makikita ko na parang ang open namin at masaya kami sa isa't isa. Or kung seryoso yung usapan yung hahawak na lang sa balikat mo. Pero ayaw ko naman yung sobrang malambing na kahit nasa jeep e nagyayakapan pa kami ng todo-todo. Gusto ko rin kasi mapreserve yung relationship. Ayaw ko mapicture ng mga tao sa amin na kung ano-ano yung ginagawa namin.

6. May sense of responsibility. Study first, Nobyo later. Hindi lang ako ang kailangan mag-aral. Pati rin siya. Ayaw ko naman sabihin ng mga tao na masyado niyang priority ako or ang bobo niya or tamad niya. Kailangan alam niya yung mga dapat unahin niya sa buhay.

7. Huggable. Mahilig akong mangyakap kaya gusto ko huggable. Huggable siya mentally and physically. Mentally, gusto ko yung pagniyakap ko siya e gusto niya rin yung niyayakap ko siya. Physically, hindi ibig sabihin mataba or chubby, sa totoo lang gusto ko yung sexy. Basta yung masarap yakapin.

8. Naiintindihan ako. Gusto ko yung parang alam niya yung body clock ko. Madalas maloko ako, pero sa mga oras na seryoso ako, pwede niya pa rin akong lokohin. Sa mga oras na sobrang stressed out na ako dahil sa mga academics at sa kung ano pa man bagay sa buhay, e nandyan siya para suportahan ako at yakapin ako. Malaki talaga nagagawa ng yakap para sa akin.

9. Sintunado kumanta. Pagkumanta siya para sa akin matotouch talaga ako, kasi alam ko na kahit ganon yung boses niya at lumilipad na kung saan-saan ang mga nota e sinusubukan niya pa rin. It's the thought that counts. Pati syempre kapag kumanta kami ng sabay... Aba! para kaming mga pusa at asong nagaaway. Ang saya non.

Hindi ko naman inaasahan na lahat yan meron yan meron, basta importante masaya kami parehas.

Bulag, nagwindow shopping

2006-01-07T15:13:00.000+08:00

Kagabi nasa mcdo philcoa ako para sa isang pagpupulong para sa proposals namin sa BA192. Nang matapos ang meeting, umuwi na ako kasabay si Lew dahil isa siya sa mga kagrupo ko. Parehas lang kami sumasakay ng SM North kaya naman parehas ang aming daan pauwi.

Umakyat kami ng overpass dahil nasa kabilang dako ang SM North na jeep. Meron mga tao sa dalawang gilid ng overpass na nagbebenta ng kung anong samut-saring mga tinda.

Nang makaakyat kami, nakita namin ang isang tao na nag-iisa na may dala-dalang patpat at ihinahampas hampas niya ito sa sahig na para bang nangangapa kung nasaan ang kanyang dinadaanan. Kitang-kita sa mga mata niya na hindi siya nakatingin sa kung saan. Walang duda, bulag ito.

Pinagmasdan ko siya ng mabuti. Sa kilos at sa mga bagay bagay na dala niya kumpleto ang sangkap ng kanyang pagkabulag.

Nagmatiyag ako muli. Si manong bulag biglang tumigil ng may malapit na itong makabangga.

Sabi ko sa aking sarili, "Galing talaga ng mga bulag, kahit hindi nila kita ang kanilang mga dinadaanan nararamdaman naman nila kung may tao o bagay na malapit sa kanila kahit hindi pa ito tinatamaan ng patpat nila." Para bang mga paniki.

Bighaning bighani ako sa kanya. Napa-isip tuloy ako kung paano iyon.

Nang tumingin akong muli sa kanya... SI MANONG BULAG TUMITINGIN-TINGIN SA MGA PANINDA SA GILID NG KANYANG PINAGPIGILAN!!!

Nabigla ako sa nakita... Wala talagang duda, bulag ito. Lahat ng kilos at lahat ng ayos nito ay bulag na bulag. Pero bakit ganon? Baka joke time lang.

Nagmatiyag ako muli...

Lakad uli si manong. Ganon nanaman ang kanyang kilos. Hinahamapas hampas niya ang kanyang patpat sa sahig na para bang nangangapa at nakatingin ito sa hangin. Bulag na bulag ang paglakad.

Tumigil itong muli... TUMINGIN NANAMAN SA PANINDA SA KANYANG GILID!!! Ibang klase nga naman ang bulag na ito, nagwiwindowshopping.

Tinanong ko si Lew "Bulag ba iyon?"

Tugon naman nito "Yun nga rin iniisip ko kanina pa..." Sabay tawa kaming dalawa.

Nung bumaba na kami ng overpass, bumaba na rin si manong bulag sa kabilang hagdan ng overpass.

Hanggang ngayon iniisip ko kung ano ang totoo, bulag ba talaga ito o hindi... Wala talagang duda sa mga kilos at gamit niya bulag siya pero sa pagwwindowshopping niya walang duda hindi rin ito bulag.

Iniisip ko rin kung sino ba ang masmukhang tanga sa amin... Siya ba o kami? Malay mo meron pala camera dun sa gilid gilid tapos sasabihin sa amin WOW! MALI! Sana naman wala, kasi mukha talaga kaming ewan nung pinagmamasdan namin siya na kitang kita na nabigla kami at makikita pa ito sa national level.

What is your perfect major?

2006-01-05T02:32:00.000+08:00

You scored as Psychology. You should be a Psychology major!

Psychology

83%

Theater

75%

Engineering

75%

Dance

58%

Mathematics

58%

Art

42%

Sociology

42%

Philosophy

42%

Biology

42%

Journalism

33%

Anthropology

33%

Chemistry

33%

English

17%

Linguistics

17%

What is your Perfect Major?
created with QuizFarm.com

Dapat pala nagpsychology na lang pala ako, hindi computer engineering. Magshift na kaya?

Sunod-Sunod na Kamalasan

2006-01-03T00:22:00.000+08:00

(A Series of Unfortunate Events)

BULOK ANG AUTOMATIC DOOR NG GREENBELT!!!

Nagtungo ako ng greenbelt kanina dahil kinailangan ko sunduin ang pinsan ko sa domestic airport pero nadelay ang flight nito kaya naisipan ko mamasyal na muna.

Aaminin ko na taong bahay lang ako kaya naman gusto ko pumasyal ng greenbelt dahil sa isang beses pa lang talaga ako nakapunta rito, pangalawa na yung kanina.

Kung nabasa niyo yung datengg game, malalaman niyo na nanalo ako sa isang dating game sa event ng engg week, pero hindi natuloy yung date. E nasa akin pa yung gift certificate kaya may chance pa ako kumain sa museum cafe kasama ang isang tao.

Nagtanong muna ako sa gwardya doon kung nasan ang ayala museum dahil malapit lang ang museum cafe rito. Tinuro niya naman sa akin ito. Sabi niya pasok daw ako sa greenbelt 4 at lakad lang ako ng diretso mahahanap ko daw sa dulo iyon. Ginawa ko naman ito.

Astig nga naman ang greenbelt! Automatic doors pa talaga ang mga pinto. (OO, ignorante na ako!) Kahit na nakaranas na ako ng ganitong klaseng teknolohiya... ako'y nabibighani pa rin.

May mga nauna sa akin at nakita ko kung paano ito bumukas. Astig!

Sumara ito ulit. Astig!

Ng ako na ang papasok... HINDI BUMUKAS!!! Paltos!!!

Bighani pa man din ako pero hindi bumukas! Ganon na ba ako kamalas!!!

Sinubukan kong muli. Umatras ako at lumakad ulit papasok. HINDI TALAGA!!!

BULOK!!! BULOK!!!

Siguro isa na itong pahiwatig na sobra na ang kamunduhan ko na lupa lang ang nakikita ng pinto sa pagdaan ko.

Pinapasok na lang ako ng guard sa may exit. Aba! Bumukas yung pinto. Astig!

Dumiretso na ako sa dulo... labas ulit ng building at nakita ko ang ayala museum at museum cafe. Hindi na ako pumasok sa ayala museum dahil wala akong pera pero nakita ko naman ang museum cafe. Ganda ng pagkakagawa nito... Cozy ang atmosphere nito at walang kaduda duda na mahal ang mga pagkain rito... Hindi na pumasok sa isipan ko na tumingin sa menu nito at ako'y bumalik na ng glorietta para magikot-ikot pa.

Marami ng beses ako nakarating ng glorietta at maraming beses ko na rin itong inikot pero hanggang ngayon sa bawat punta ko rito naliligaw pa rin ako. Tulad ng nangyari kanina... Nawala nanaman ako.

Isang advice sa akin ng kaibigan ko na kung nawala ka sa glorietta pumunta ka lang sa gitna at okay ka na ulit. Ito naman ang aking ginawa.

Malaki ang gitna ng glorietta, pwede siguro dun magtayo sa gitna ng bagong basketbol kort at dun na ganapin ang finals ng UAAP.

Ng makarating ako sa ginta, nakita ko na meron pala itong mga upuan. Dali-dali akong bumaba dahil pagod na ako. Paupo na ako ng makita ko na nakaupo rin pala doon yung kakilala ko dati. Ako'y tumabi sa kanya.

Onting kwentuhan, onting tawanan, inspirational talk at educational talk.

Sa gitna ng aming kwentuhan hindi ko namalayan na umuulan na pala. Paano ko nalaman na umuulan? Simple lang... Sa laki ba naman ng gitna ng glorietta SA PWESTO KO LANG MAY TUMUTULO!!! AT HINDI LANG ITO YUNG SIMPLENG TULO!!! SUNOD-SUNOD ITO!!!

NASA LOOB NA NGA AKO NG MALL! NABASA PA AKO NG ULAN!!! MALAS TALAGA!!!

BULOK!!! BULOK!!!

Nakapatay ang fountain, wala naman dumudura, wala rin namang loko-lokong tao ang nambabasa sa akin. Hindi lang iyon... nakatingin pa talaga lahat ng tao sa akin... nakakahiya!!!

Isa rin ba itong pahiwatig na sobrang makamundo na ako, kahit nasa loob na ako ng mall nahahanap pa rin ako ng mga tubig.

Tumingin ako sa itaas at nakita ko na malakas nga ang ulan sa labas. Naghintay ako tumila ang ulan para ako'y makaalis na.

Nakwento ko sa kakilala ko yung datengg game, sinabi ko rin na balak ko na gamitin na lang pagmalapit na yung valentines day yung gift certificate. Tugon naman nito sa akin "Kung ako sa iyo gamitin mo na yun, malay mo hindi mo na magamit yun pagdating ng valentines. Baka mabangga ng kotse o kaya mabagsakan ng eroplano. Hindi mo alam ang mga mangyayari."

Napa-isip tuloy ako... May magandang point nga siya... paano nga naman kung mabangga ng kotse yung museum cafe e di hindi na ako nakakain dun. Maghahanap na nga lang ako ng kaibigan na pwede ko dalhin don. Pressure naman o...

Balik sa kwento...

Nang tumila na ang ulan, sumakay na ako ng MRT para sa isa pang pakikipagsapalaran papuntang domestic airport na hindi ko alam kung nasaan.

It's a jungle out there.

Hanapan sa Net

2005-12-30T21:24:00.000+08:00

Babala: May kayabangan itong post na ito.

Nasubukan mo na ba hanapin ang pangalan mo sa mga search engines?

Matagal ko na itong ginagawa. Ang pangarap ko ay lumabas ang isang resulta na ako talaga ang tinutukoy na tao.

Nagsimula ito nung high school pa ako at sa bawat paghahanap ko noon, dismaya lang ang aking nakukuha dahil wala man lang niisa ang lumalabas na ako. Wala naman ako magawa... Gusto ko may lumabas na ako.

Pero ngayon, kung ilalagay mo sa search engine ang pangalang 'Josiah Sicad' lumalabas na ako. At hindi lang iyon, ako pa yung nasa itaas ng listahan. hahahahahaha! (Mayabang na tawa) At ang isa sa mga search engine (google.com) na iyon... itong blog ko ang nasa pinakataas. Sikat na talaga ako! hahahahahaha! (Mayabang na tawa ulit)

Alam ko marami sa inyo rin ang nasa itaas din ng mga listahan na ito, pero wag muna kayo manggulo. Akin lang itong section ng blog na ito.

Listahan sa araw na ito ng mga resulta na ako ang lumalabas, kapag nilagay mo 'Josiah Sicad'.
Click niyo lang yung link sa baba para makita na totoo ang mga sinasabi ko.

Google
(1) Kamandag ng Barakuda (Blog ko ito! Sarili kong gawa! Iba na talaga ang kamandag ko. hahahah!!!)
(2, 3) 4th placer sa open design ng Zilog! (Isa ako sa grupo ng mga studyante na nanalo sa isang contest, san ka pa!)
(6) AHEAD PASSERSLIST 2001 (Kumuha ako ng review sa AHEAD+ para sa UPCAT, e pumasa sa UPCAT, ginamit nila pangalan ko para dumami yung listahan na pumasa na galing sa kanila. hehehehe!)

Yahoo
(1) Yung Zilog ulit pero news siya sa site ng laboratory namin.
(5) AHEAD PASSERSLIST 2001 (Ginamit nanaman ako)

Altavista
(1) Zilog nanaman
(5) AHEAD (gamit na gamit na ako)

MSN
(1,2) Zilog
(3,4) ECE Conference (Nag-talk ako sa harapan ng maraming studyante at propesor about sa ginawa ko para sa laboratory... San ka pa?! Pwede pala ikwento ito... may kalokohan din ako ginawa rito e. hehehehe!)
(5) Listahan ng miyembro ng laboratory kung saan ako kasali sa UP Diliman.
(8) AHEAD nanaman (Abuso!)

WAHAHAHAHA!!! Lumalabas na rin ang pangalan ko sa mundo.

New goal, pupunuin ko ang bawat page na yan na ako lang!!!

Tama na nga. Baka matamaan pa ako ng kidlat sa ginagawa ko. hehehehe!

My New Year Resolution

2005-12-30T04:28:00.000+08:00

1280 by 960

Tara! Kain Tayo ng Tae

2005-12-29T00:59:00.000+08:00

Nung isang araw mga bandang 1am na, nakatambay lang kami ng mga kalaro ko dati sa labas ng nagkayayaan sa mister kababs sa may delta.

Dito lang kami sa may Bago Bantay nakatira kaya malapit lang kami sa delta. Sa mga hindi nakakaalam, sa likod lang ito mismo ng SM North.

Nagtaxi kami papuntang delta.

Pagdating dun, naghintayan muna kami at ng makarating na ang lahat binigay na sa amin yung menu.

Unang beses ko pa lang dito at hindi ko siyempre alam kung ano ang itsura ng pagkain dito. Lahat ng mga kasama ko nag-order ng Chelo Kabab. Ito na rin ang inorder ko dahil sa wala akong alam.

Tinanong ko kung ano yung Chelo Kabab.

"Masarap yun." Sabi ng isa.

"Oo nga, maslalo na pagnilagyan mo nung garlic sauce at chili sauce." Tugon ng isa.

"Ano naman itsura nun?" Tanong ko.

"Mukhang tae." tapos tumawa ng malakas.

Akala ko nung una biro lang ito sa akin, ngunit pagdating ng inorder namin na pagkain. MUKHANG TAE NGA!!!

Kuhang kuha ang pagka-tae ng tae. Yung matigas-tigas pa. Ang kahabaan ay mga 5 inches at mukhang tinusta pa ito kaya dark brown pa ang kulay nito.

May kasama itong dalawang kamatis at isang tasa ng kanin. Kahit na meron pa itong mga kasama, hindi talaga mawala sa aking isipan ang tae sa harapan ko.

Nagsimula na kumain yung iba, hinati-hati muna nila yung tae tapos binudburan ng garlic sauce at chili sauce. Wala na akong nagawa kung hindi kumain na rin dahil na-order ko na ito.

Hinati-hati ko na rin yung tae. Isipin mo na lang kakain ka ng tae, nakakadiri. Nilagyan ko ng garlic sauce, hindi ko nilagyan ng chili sauce dahil hindi talaga ako nagchichili sauce.

Kahit hati-hati na ito, sa aking isipan tae pa rin ito. Pinilit kong mag-isip ng iba pang mga bagay. Hotdog ito, hindi tae. Pero nananaig pa rin ang Tae! Tae! Tae!

Unang subo ko, pilit pa. Tapos tingin sa mga kasama ko tapos ngiti pagkatapos lunukin.
Masarap naman pala kaya medyo ok na rin.

Dinaan ko na lang sa kwentuhan para mawala sa tae ang aking isipan. Mahirap talagang alisin sa isipan ko. Para akong nakakarinig ng mga taong nagrarally sa loob ng utak ko at sabay-sabay nilang binibigkas ang salitang "TAE! TAE! TAE!"

Habang nakikipagkwentuhan, hindi ko na lang tinitignan yung kinakain ko hanggang sa naubos ko na pala ito.

"Salamat at naubos ko na rin."

Matapos kumain at magkwentuhan ang lahat, umuwi na kami.

Pero hanggang sa ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala mukha talagang tae ang kinain ko. Buti na lang kaya pang iproseso ng utak ko na hindi talaga tae ang kinain ko.

Subukan niyo. Mister Kababs sa may delta, Chelo kabab yun kinain ko. Pero kung medyo extreme ka, orderin mo yung Special Chelo kabab, dalawang tae ang makukuha mo.

Ang Alamat ni Kamandag ng Barakuda

2005-12-26T20:41:00.000+08:00

Isang araw bumili ako ng cellphone na nokia 3650, bagong labas palang itong model noong panahon na iyon. Ito ay ang aking unang colored na cellphone at nung araw na iyon pinag-experimentuhan ko kung paano ito gumagana. Nakita ko na medyo mabagal pala ang reaksyon nito at kahit papaano may ipagmamalaki ito sa mga nakaraan kong cellphone (3310,5110). Dumating ako sa punto na makita ko ang iba pang kakayahan ng cellphone ko, isa sa mga kakayahan nito ay ang BlueTooth. Ito ay isang paraan o mahika kung saan nakakapag komunika ang dalawang cellphone na hindi nababawasan ang iyong load. (Yun ang alam ko sa mga panahon na iyon).

Inintindi ko ng mabuti kung paano gumagana ang BlueTooth. Bakit? Libre kasi. Nagtitipid ako. Nalaman ko na kailangan pala na lagyan mo ito ng pangalan para malaman ng mga tao sa paligid na ikaw yun kung naghahanap sila ng mga BlueTooth. Nag-isip ako ng malalim. Ano ang pangalan na dapat kong ibigay sa BlueTooth ng Cellphone ko. Una kong naisip ang aking nickname, Sai, tapos lalagyan ko na lang ng 3650 sa dulo para malaman ng mga tao na medyo may kaangatan itong cellphone na ito. "Sai 3650" ang una nitong pangalan.

Nagdaan ang mga panahon at parang hindi ako nakuntento sa pangalan na ibinigay ko. Nag-isip akong muli. Ngayon masmalalim. Gusto ko yung pagnakita ng mga tao tatatak sa mga isipan nila. Wala talaga akong ma-isip. Kaya minabuti ko na lang palitan na lang ng kahit na ano ang pangalan. Napili ko naman ay "Katok ako!" Sa wala ba naman akong maisip, gusto ko malaman ng mga tao na maloko akong tao, masaya kasama at madaling lapitan. Ngunit hindi ata tugma ito sa pangalan ng nagdadala. Matino kasi ako...

Nagdaan muli ang panahon. Hindi nanaman ako nakuntento. Kailangan ng bago at mas-astig na pangalan. Nag-isip ulit, ngayon maslalong lumalim at masmatagal. Gusto ko ng tatatak sa mga isipan ng mga tao, nakakatuwa at may dating. Inisip ko kung manggagaling sa mga pangalan ng pelikula... Naisip ko "Anak ni Baby Ama", ngunit hindi ito sapat sa akin. May kulang. Gusto ko ng parang palabas ni Bong Revilla, pero may kakulitan katulad ni Bong Navarro.

Nag-isip ako muli....

Naisip ko na gusto ko sa dulo ay ang maririnig mo ang 'a'. Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung bakit ko ba naisip yun. Dahil siguro ito sa dumikit sa aking isipan ang "Anak ni Baby Ama" may iba kasing dating sa akin ang titulo na iyon.

Nag-isip ako muli...

Gusto ko na mala-hayop ang pangalan... Ngunit anong animal naman iyon?

Isip muli...

Gusto ko na medyo wild at mabagsik. Pumasok agad sa aking isipan na dapat maKAMANDAG. Walang duda, dapat meron Kamandag sa pangalan. Walang duda na ahas dapat ang aking hayop. Ngunit "Kamandag ng Ahas", maling mali. Nawawala ang salitang 'a' sa dulo.

Isip muli...

Nood ng TV, discovery channel baka may mapulot. Wala....
National Geographic Channel. Wala muli...
Animal Planet na lang, lumabas ang mga isda... Tilapia, goldfish, electric eel, may lumabas pa na bibe. Ngunit hindi ito ang gusto ko. "Kamandag ng Tilapia", makulit at sa dulo may 'a', pero wala itong kamandag at uulamin ko rin ito balang araw.

Biglang lumabas ang BARAKUDA... mabagsik, maliksi, malakas at mabilis. Kinatatakutan sa karagatan. Ngunit wala rin itong kamandag?!?! Inisip ko muli, matagal akong nag-isip... Nakakatamad din pala mag-isip...

BARAKUDA!!! ikaw na ang hayop na hinahanap ko.

KAMANDAG NG BARAKUDA... mabagsik, maliksi, malakas, mabilis, dating ay parang pelikulang pinoy na ma-aksyon, may banat ni Bong Revilla at may kakulitan ni Bong Navarro. May epekto ba ito sa tao at didikit ba talaga ito sa kanilang isip... Ayaw ko na mag-isip, nawili na ako sa pangalan na ito... kaya ito na ang pangalan ko...

Dito na nagmula ang "Kamandag ng Barakuda" na patuloy na lumiligid-ligid kung saan-saan.

KATAPUSAN

Datengg Game

2005-12-21T19:34:00.000+08:00

Nasali ako sa isang night event ng engg week at yun ay ang datengg game. Pinilit lang ako para sumali dahil hindi naman ako sanay sa mga ganon na klaseng mga laro. Mahiyain din kasi ako.

Yung gabing iyon kabado pa ako. Kasi naman kailangan daw nakasemi-formal e yung pagdating ko sa UP casual lang ako. Buti na lang dahil sa mga orgmates ko kumuha sila kung saan saan ng mga damit at sapatos at nung inassemble na namin semi-formal na ako...

Pero yung naghihintay ako sa lab namin, pumasok yung adviser namin at sabi niya kulang pa daw yung suot ko dahil wala pa daw akong pabango. At binigyan niya ako ng pabango niya... "Coolwater, Davidoff!" Yaman talaga ng teacher namin. Dun ko rin nalaman na meron palang tamang way ng paglagay ng pabango. Hindi lang dapat sa damit o kaya kung saan na lang. Kailangan pala sa mga pawis points.

Pumunta na ako dun sa Treehouse at nagkita-kita kami ng mga kaorgmates ko. Buti na lang andun sila kasi nakakawala ng kaba... Una yung babae mga searchee at isang lalaking teacher ng MMM department ang searcher... Sayang hindi nakuha yung sinali namin na babae... Matapos ang event na iyon kami naman mga lalaki....

Una pinakilala muna yung searcher.... Kate Villanueva daw yung pangalan... napa-isip tuloy ako kung sino siya at tinanong ko kung kakilala ng mga kasama ko. Sagot nila na hindi daw nila kilala. Yun pala, atenista siya. Matapos yun, introduce pa, health science daw ang course, member siya ng tatlong orgs sa ateneo at dahil sa mga orgs na iyon mukhang pre-med ang kinukuha niya.... pinapasok na siya ng mga emcee at ayun nakita ko na... nakapiring siya para ata hindi bias yung decision niya sa pagpili ng searchee.

Matapos ang pagpasok ng searcher e di kami naman mga searchee ang pinapasok. Una yung taga-ERG si Bernard Templo.... Aba! todo bigay ang emcee na babae at pinaghahalikan ito sa cheeks... sunod taga-ERG ulit ganon din ang ginawa. Game na game itong emcee na ito.

Sabi ni Lew, "Josiah, lagot ka!"

Oo nga lagot ako, dahil hindi pa ako handa sa mga ganitong sitwasyon... pero nung tinawag na ang org ko... tumayo na ako at paglapit ko dun sa emcee, tintry kong layuan siya kasi hindi ko alam ang gagawin ko. Ang ginawa naman ng emcee dahil matangkad ako tumalon talon ba naman sa harapan ko tapos tinatry akong ikiss.... natawa tuloy ako. Tinanong niya yung pangalan ko so sinabi ko yung pangalan ko. Binanggit ko nung una, mukhang hindi niya ata naintindihan kaya sabi ko ulit "Josiah". Sabi ba naman, "Diyos ko po!!!" biglang sign of the cross agad. hehehe! Banal naman kasi ang pangalan. Natapos na yung pagtawag ng mga searchee at mga 15 kami ata na searchee.

Sunod naman binigyan kami ng cards na may nakasulat na A, B o C. Multiple choice question kasi yung elimination round. Nakakatuwa yung mga tanong... Pero ang masnakakatuwa dun is yung searcher namin kasi sinubukan ko siyang intindihin kung conservative ba o hindi, at hindi ko siya maintindihan. Meron kasi mga tanong na conservative siya tapos nagkakaron ng mga tanong na maloko siya. Kulit talaga... kaya sobrang tsamba na lang talaga yung pagsagot ko.
Ang unang 3 searchees na makatama ng 5 questions yung papasok sa final round. Una naka 5 points ay yung IE club, tapos sabay kami naka 5 points ng MSS.

Habang naghahanda yung emcees para sa final round kami naman tatlo nagbatian at nagpakilala sa isa't isa. Yung sa IE club matagal na raw siyang sumasali sa datengg game, tapos yung sa MSS naman kakatapos niya lang daw magexam ng ES13 tapos sinabi na lang ng mga kaorg niya na siya daw yung kasali. hehehehe! Ako naman matagal na akong pinipilit ng mga kaorg ko, pero nung araw lang din na yun ko napag-desisyon na sasali ako.

E di simula na ng final round. Yung una tinanong kami ng emcee na babae kung ano daw masasabi namin dahil nakapasok kami, wala akong masabi na iba kundi masaya ako. Ang corny ko talaga nung araw na iyon.

Nagsimula na ang tanungan, unang tanong kung ano daw yung trip na buhok, hindi ko alam kung ano nangyari sa tanong na ito ngunit bigla na lang may nagsuggest na daanin na lang sa katawan. Sa isip-isip ko, WAAAAAGGG!!!! wala akong katawan na ipagmamalaki. So tinanong na lang yung searcher namin kung ano daw ang gusto niyang pagpilian, yung abs daw. Sa dami-dami ba namang pwede pagpilian bakit dun pa? wala talaga akong abs!!! yung una pinapunta yung IE club para hawakan yung abs niya, yung sunod naman yung MSS. Pagdating sa MSS, sabi nung searcher namin "Bakit parang hindi kayo humihinga..." natawa ang lahat pati ako, pero tinamaan din ako kasi yun rin ang balak kong gawin. E di oras na para ako na ang pumunta... wala talagang hingahan. Bigla ba naman sumigaw si Lew galing sa audience, "Josiah! Huwag kang HIHINGA!!!" kamuntik ko na mabitawan yung hininga ko habang pinapatigas ko yung tiyan ko. Loko ka talaga Lew!!! Matapos hawakan ang abs ko (kung yun ba ang matatawag mo dun sa tiyan ko) oras na para piliin ng searcher kung sino ang napili niya. Sagot ng searcher "Yung huli..." Sa akin yung napili!!! Kung makikita mo lang yung ngiti ko, may halong pagtataka. Kung pwede nga lang na magmukhang cartoons yung mundo ng oras na iyon makikita mo yung malaking question mark sa taas ng ulo ko...

Sunod na tanong, Kung mamamatay ka. Sa paanong paraan mo gusto mamatay? Ako yung unang pinasagot. Sabi ko "Gusto ko mamatay na nababangga ng kotse tapos agad mamamatay para wala ng sakit." Bigla ba naman nagcomment yung searcher "E di ang pangit mo naman!" Tablado ako agad ng searcher. Napahiya tuloy ako. Sunod naman sumagot yung IE club. Sagot naman niya gusto daw niya mamatay na kayakap daw yung searcher namin. Bigla ba naman may sumigaw sa audience "Mamamatay ka na nga lang isasama mo pa yung searcher natin!!!" Natawa talaga ako nun. Yung sunod naman yung MSS. "Gusto ko mamatay while saving a person's life." Sa isip-isip ko galing ng sagot non ah. Ayun tama nga ako. Siya nga yung pinili ng searcher namin.

Next question, Kung isa kang tao na hindi ikaw ngayon. Sino ka? Unang pinasagot yung MSS. Sabi niya singer daw ng Hale. Inisip ko na galing nito sumagot kasi sikat na tao yung pinili niya pati pinoy pa. Sunod naman ako... Tinanong ko muna sa emcee kung pwede bang hindi tao, naisip ko kasi na matry magpaka-mushy para maiba naman kaya naisip ko na maging angel para mabantayan ko yung searcher. Sagot naman ng emcee "Tao nga e!" Pahiya nanaman.. kaya nag-isip ako ng iba, naisip ko na tama na ang pagka-mushy, oras na magpakatotoo. Kaya sinabi ko na FBI Agent, para adventurous pati kayang protect yung mga tao na close sa kanya. Ito naman emcee, hindi pa ata nakuntento kaya talagang specific na tao ang gusto. "Wala naman akong kilala na FBI agent, kilala ko lang agent James Bond." Sagot nanaman itong si searcher "Hindi kaya FBI agent si James Bond..." Sa isip ko, "Maawa ka naman sa akin, dalawang magkasunod na tinabla mo na ako." kaya ginawa ko sa harap ng mga tao, nilagay ko yung braso ko sa mukha ko para kunyari umiiyak dahil napahiya. hehehe! sunod naman yung IE club, sagot niya na gusto daw niya maging presidente ng Pilipinas para makatulong sa mga tao. Masmabuti pa sila, ganda ng mga sagot ako tablado pa.

Tinanong na ng emcee kung sino yung pipiliin ng searcher. Sagot ng searcher "Gusto ko kasi si James Bond, pero..... (matagal na walang salita, nagiisip ata) Sige na nga si James Bond na lang." Ito nanaman ako, yung ngiti na may malaking question mark sa taas ng ulo ko. Kakaiba talaga itong searcher na ito, matapos kang tablahin kaw pa yung pipiliin. Nakakatuwa talaga yung seacher sobrang unpredictable.

Next question, Kunwari nagdate na kayo ng searcher natin. Habang kumakain, napansin mo na may kulangot siya sa ilong, paano mo sasabihin sa kanya na meron nga siyang kulangot sa ilong? Ako unang pinasagot. Wala na talaga akong maisip na ibang paraan, practical na itong sagot ko. "Kukuha ako ng tissue, kukuha ako ng ballpen, susulat ko na may kulangot siya sa ilong tapos sasabihin ko na 'You have something on your face'. Bibigay yung tissue para mabasa yung sinulat ko tapos pwede na niya rin gamitin yung tissue para matanggal yung kulangot niya." Meron nanaman sumagot sa audience "Paano kung walang tissue? Paano kung wala kang ballpen?" Natabla na akong dalawang beses ng searcher, natabla na ako ng emcee isang beses, hindi mo ko matatabla ngayon....hahahaha! So habang binibigay ko yung microphone sa susunod na sasagot sa akin, sinabi ko ng mahina na "Huwag ka nang makialam." Sunod yung MSS. Sasabihin niya daw dun sa searcher na "Singa ka nga, parang may sipon ka kasi e." Yung sumunod naman yung IE club. Sabi niya na kakantadaw siya dun sa searcher tapos hahawakan yung hair, hahawakan yung pisngi tapos tatanggalin yung kulangot. Yung audience, biglang nandiri. Kahit ako medyo naabnoy dun. hehehe! Pinapili na yung searcher "Gusto ko yung tissue..." hehehe! hindi na ako tablado pero ako yung napili!!!

Nagtataka ako bakit yung mga kasama ko nagsisitalon... Yun pala ako na yung nanalo. hanggang tatlo lang pala yung tama na sagot na kailangan makuha tapos panalo ka na. Ito nanaman ako, ngiti na may malaking question mark sa ulo... Hindi ko ineexpect ako yung mananalo. Sumali lang ako para sa org ko tapos ako pa yung mananalo. So pinatayo na yung dalawang kasama ko na searchee tapos pinapunta dun sa searcher para makita niya. Tumingin ako ulit sa mga kasama ko. Ginagawa nila hinahawakan nila yung dulo ng mata nila tapos nagpapasingkit. Yung una hindi ko magets bakit, yung oras ko na para makita yung searcher naisip ko na kung bakit sila gumaganon. Singkit nga yung girl. hehehehe! matapos kong ibigay yung rose na binigay sa akin ng host na org (49ers) beso beso. Tapos picture kaming dalawa. Sayang nga e. wala akong copy nung picture, worth while kasi yung experience na sumali dun sa datengg game.

Sabi sa amin na mag-usap daw kami nung girl para daw masked namin yung date namin. Sosyal yung date ah. Dun sa may greenbelt, tapos dun sa may Museum Cafe. Astig yung sponsor. Nag-usap nga kami nung girl sabi niya gutom na daw siya kasi daw hindi pa daw siya kumakain. Yun pala meron pala siyang food na kinakain bago siya tawagin. So bumaba kami, pumunta kami kung san siya kumakain, nag-usap kami ulit dun. Ako naka-upo lang siya naman kumakain. Sabi niya sa akin na nahihiya daw siya kasi kumakain siya ako hindi, binibigyan niya rin ako ng food niya. Sabi ko naman sa kanya na ok lang na kumakain siya at ako hindi... pero iniisip ko na awkward talaga yung position kasi ngayon lang kami nagkakilala tapos kumakain siya habang tinitignan ko siya while talking. Kahit ako ayaw ko malagay sa ganon na sitwasyon. So biniro ko na lang siya na hindi ako titingin. Tinakpan ko yung mga mata ko para hindi siya mahiya sa akin... Kulit ko talaga nung gabing iyon... So ayun nasked namin na friday night daw yung date.

Nalaman ko rin na yun ding araw na yun siya pinilit ng 49ers na siya yung searcher. E wala na daw choice kaya siya na lang yung pinili. Hiningi ko yung number niya sa cel.

May mali nga akong nagawa nung gabing iyon e. Kasi naman yung binigay sa akin na pangalan ng kaibigan ko na spelling ng kate e "keith". So yung tinext ko siya yung nilagay ko na name "keith". Magtetext ka na nga lang paltos pa. Nalaman ko na lang na mali yung pangalan na nailagay ko is yung tumingin ako sa friendster nilagay ko na pangalan keith at puro lalaki ang lumabas. Maling mali talaga!!! Hanggang sa text ba naman mapapahiya pa ako!!! Yung nilagay ko na kate ayun puro babae na at nakita ko na siya.

Sa kasamaang palad hindi natuloy yung date kasi daw may gagawin daw sila ng org niya. Ako naman nasasayangan kasi gusto ko maging kaclose yung girl mukha naman kasi siya masaya kasama. Pero ok na rin save ko na lang yung pangdate para sa valentines kung magkaron ako ng kadate pagmalapit na valentines, pero kung wala talaga e di maghahanap na lang ng kaibigan na babae.

Magkakano ang isang bareta?

2005-12-21T19:08:00.000+08:00

Dahil sa isa akong apo, inutusan ako ng lola ko noong isa pa akong first year high school na bumili sa tindahan ng isang bareta ng sabon panglaba. Laki ako dito sa maynila pero sa panahon na iyon nagbabakasyon ako sa Iligan City, Lanao del Norte.

Galing sa bahay naglakad ako patungo sa tindahan at pagdating doon dali-dali akong nagtanong sa ale kung meron ba silang isang bareta ng tide. Sagot naman ng ale "Size..."

"Isa lang pong putol. "

"Size..."

"Isa lang pong putol ng bareta ng tide..."

"Size..."

Nagtaka na ako noon kung bakit ba lagi na lang niya ako tinatanong kung anong size ng bareta ang bibilhin ko. Medyo inis na ako non at kunot nuo pero dahil kinailangan ko bumili ng isang bareta ng tide e di pilit ko pa rin sinasabi dun sa ale...

"Yun pong mahabang bareta, putulan niyo lang po ako ng isang parte..."

"Size...."

Ang hina siguro ng kokote nito kaya hindi niya magets ang gusto kong bilhin...

Hindi ko na kaya ito, kaya naisipan ko na lang na magbingi-bingihan...

"Ano ho yon?"

"Size..."

"Ano ho?"

At binago niya ang kanyang pananalita dahil siya rin ay katulad kong naiinis na..

"SSSSS-AAAAAA-YYYYY-III-SSSS!!!!! SSSSIIIIIIXXXX!!!!"

"AAAAAAHHHH!!!! SIX!!! SAIS pala!!!"

Kasi naman lumaki ako dito sa maynila tapos dun ako pinabili sa bisaya na ale. Mabuti na lang marunong din siya mag-english at nagkaintindihan din kami sa wakas.

My First Blog

2005-12-21T19:03:00.000+08:00

This is actually my first blog. I'm not really good at writing in english but still i'm going to try. Any comments or suggestions will be happily accepted. Those will actually help me improve on how I will post this blog of mine. I hope many will read and will keep on reading this blog even though i'm getting bored right now in writing this paragraph.

Thank You,

kamandag_ng_barakuda